Królewna, która liczyła gwiazdy

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym królestwie za siedmioma pagórkami, mieszkała królewna Klara.

Klara nie była zwykłą królewną. Podczas gdy inne księżniczki bawiły się na balach i przymierzały korony, ona wolała siadać na parapecie swojego okna i liczyć gwiazdy. Każdej nocy wyglądała na niebo i szeptała: „Witaj, Gwiazdeczko. Witaj, Gwiazdeczko.” A gwiazdy migotały do niej, jakby odpowiadały.

Pewnego wieczoru, gdy Klara przygotowywała się do snu, zauważyła, że jedna gwiazda – jej ulubiona, ta najmniejsza i najjaśniejsza – nagle zgasła. Królewna zmartwiła się. „Gdzie się podziałaś, moja gwiazdeczko?” – szepnęła. Postanowiła, że musi ją odnaleźć.

Włożyła ciepły płaszczyk, wzięła małą latarenkę i cichutko wymknęła się z zamku. Szła przez dziedziniec, mijając śpiące konie i gęsi. Nagle usłyszała szelest w krzakach. To był stary astronom, pan Albert, który siedział na trawie i patrzył w niebo przez swoją długą lunetę.

„Dobry wieczór, panie Albercie!” – zawołała Klara. „Zniknęła mi gwiazda. Czy pan widział, dokąd poszła?” Astronom uśmiechnął się tajemniczo. „Moja droga, gwiazdy nie znikają. Po prostu czasami chowają się za chmurami. Spójrz tam, za tę wielką chmurę!”

Królewna podniosła wzrok. Rzeczywiście, za szarą chmurą coś migotało. To była jej gwiazda! „Ale dlaczego ona się chowa?” – zapytała Klara. „Bo lubi się bawić w chowanego” – odpowiedział pan Albert. „A ty właśnie znalazłaś ją pierwsza. Jesteś dzielna i cierpliwa, moja królewno.”

Klara poczuła dumę. Usiadła obok astronoma i razem patrzyli na rozgwieżdżone niebo. Nagle zobaczyli, jak gwiazda znów pojawia się w pełni – jaśniejsza niż kiedykolwiek. Królewna uśmiechnęła się. „Dziękuję, panie Albercie. Teraz wiem, że nawet gdy coś znika, to może wrócić, jeśli tylko wierzymy.”

Wieczór spokojnie płynął dalej. Królewna Klara wróciła do swojego pokoju, otworzyła okno i spojrzała w niebo. Jej mała gwiazda migotała radośnie. Wdrapała się do łóżka, przytuliła ukochaną poduszkę i szepnęła: „Dobranoc, moja gwiazdeczko.” I zasnęła tak słodko, że nawet księżyc uśmiechnął się do niej przez szybę.