Królewna Świetlik i Siedmiu Ogrodników

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym królestwie, żyła sobie Królewna Świetlik. Miała złote włosy i oczy jak dwa błyszczące kamyki. Mieszkała w drewnianym zamku na skraju lasu, a wokół zamku rosły kolorowe kwiaty i śpiewały ptaki. Królewna uwielbiała biegać po łące i zbierać jagody. Pewnego dnia, gdy szła przez las, usłyszała cichutkie płacze. To było siedem małych istotek w czerwonych czapeczkach.

Te małe istotki to byli ogrodnicy. Każdy z nich miał na imię tak, jak to, co robił: Kopeć, Łopatka, Grabek, Siewka, Podlewacz, Grządka i Kwiatek. Płakali, bo ich ogród był smutny – kwiaty więdły, a warzywa nie chciały rosnąć. Królewna Świetlik podeszła do nich i zapytała: „Dlaczego płaczecie?”. „Bo nie umiemy sprawić, by nasze rośliny były szczęśliwe” – odpowiedział Kopeć, ocierając łzę. „A może potrzebują one czegoś innego? Może trochę słońca i dobrego słowa?” – zapytała Królewna.

Królewna Świetlik zaprosiła ogrodników do swojego zamku. Pokazała im, jak podlewać kwiaty, by nie zmokły za bardzo, i jak śpiewać im cichutkie piosenki, by lepiej rosły. „Zobaczcie, ten stokrotek lubi, gdy się do niego uśmiechasz” – powiedziała. Ogrodnicy byli zdziwieni, ale zaczęli próbować. Kopeć wziął ziarenko słonecznika i szepnął mu: „Bądź duży i żółty”. Ziarenko natychmiast zaczęło kiełkować!

Następnego dnia ogrodnicy wrócili do swojego ogrodu. Każdy wziął ze sobą małe nasionko i zasadził je w ziemi. Kopeć kopał dołki, Łopatka przesypywała ziemię, Grabek wyrównywał grządki, Siewka siała nasiona, Podlewacz lał wodę, Grządka pilnowała, by wszystko było równo, a Kwiatek tańczył wokół, by rośliny rosły wesoło. Królewna Świetlik stała obok i nuciła melodię. Po kilku dniach w ogrodzie pojawiły się pierwsze zielone listki.

Z czasem ogród ogrodników stał się najpiękniejszym miejscem w całym lesie. Rosły w nim czerwone pomidory, pomarańczowe marchewki i fioletowe bakłażany. Ptaki przylatywały, by śpiewać, a motyle tańczyły w powietrzu. Ogrodnicy byli tacy szczęśliwi, że podziękowali Królewnie Świetlik. „Dziękujemy, że nauczyłaś nas, jak dbać o rośliny” – powiedzieli chórem. „Nie ma za co” – odpowiedziała Królewna. „Każdy z was ma w sobie coś wyjątkowego. Wy umiecie kopać, siać i podlewać, a ja umiem śpiewać i uśmiechać się. Razem możemy zrobić wszystko.”

Od tego dnia Królewna Świetlik i siedmiu ogrodników zostali najlepszymi przyjaciółmi. Codziennie spotykali się w ogrodzie, by razem pracować i śmiać się. A gdy zapadał wieczór, siadali na łące i patrzyli na gwiazdy. Królewna opowiadała im historie o dalekich krainach, a ogrodnicy zasypiali, słuchając jej cichego głosu.

I tak, gdy księżyc świecił nad lasem, a gwiazdy migotały jak małe światełka, Królewna Świetlik kładła się spać w swoim drewnianym zamku. Wiedziała, że jutro znów zobaczy swoich przyjaciół i będzie z nimi pracować w ogrodzie. A w ogrodzie, pod ciepłym kocem nocy, rośliny też spały, marząc o kolejnym dniu pełnym słońca i uśmiechów.

Dobranoc, mała Królewno. Dobranoc, ogrodnicy. Niech wasze sny będą kolorowe jak kwiaty w ogrodzie.