Bajka o Królewnie Śnieżce, która nie bała się nocy

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w królestwie położonym między wzgórzami a lasem, mieszkała Królewna Śnieżka. Miała jasne włosy i oczy jak dwa błękitne jeziora, ale najbardziej lubiła patrzeć w niebo. Niestety, gdy tylko słońce chowało się za horyzontem, Śnieżka zaczynała się bać. Każdy cień w jej komnacie wydawał się wielkim smokiem, a szelest liści za oknem – szeptem czarownicy.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wisiał nisko nad zamkową wieżą, Śnieżka usłyszała ciche pukanie do okna. Otworzyła je i zobaczyła małego nietoperza o imieniu Bąbel. „Nie bój się, Królewno” – powiedział Bąbel, machając skrzydłami. „Noc nie jest straszna, jeśli spojrzysz na nią z innej strony. Chodź, pokażę ci coś”. Śnieżka, choć trochę się wahała, włożyła ciepły płaszcz i wyszła na balkon.

Bąbel zaprowadził ją do ogrodu, gdzie świetliki tańczyły wśród róż. „To twoi przyjaciele” – szepnął. „Każdej nocy rozświetlają ogród, żebyś nie czuła się sama”. Śnieżka uśmiechnęła się, patrząc na migoczące światełka. Nagle usłyszała cichy śpiew: to słowik na gałęzi wiśni nucił kołysankę. „A to mój kuzyn” – dodał Bąbel. „Śpiewa tylko w nocy, bo wie, że wtedy najłatwiej ukoić smutki”.

Królewna usiadła na kamiennej ławce i zamknęła oczy. Poczuła, jak delikatny wiatr głaszcze jej policzki, a w powietrzu unosi się zapach jaśminu. Bąbel usiadł jej na ramieniu i powiedział: „Widzisz, księżniczko? Noc to nie tylko ciemność. To czas, kiedy gwiazdy opowiadają historie, a księżyc pilnuje, żeby wszystkie dzieci i królewny spały spokojnie”.

Śnieżka otworzyła oczy i spojrzała w górę. Na niebie błyszczały setki gwiazd, a jedna z nich – najjaśniejsza – mrugała do niej, jakby chciała powiedzieć: „Wszystko będzie dobrze”. Królewna westchnęła głęboko i poczuła, że strach gdzieś znika. „Dziękuję, Bąblu” – szepnęła. „Już wiem, że noc może być piękna”.

Od tamtej pory, każdego wieczoru, Śnieżka wychodziła na balkon, żeby przywitać się z gwiazdami i posłuchać śpiewu słowika. A gdy kładła się do łóżka, zamiast bać się cieni, myślała o świetlikach i o tym, jak przyjaciele czuwają nad nią. Zasypiała z uśmiechem, wiedząc, że noc to dobry czas – czas odpoczynku i marzeń.

I tak, w zamku na wzgórzu, Królewna Śnieżka spała spokojnie, tuląc do poduszki myśl o gwiazdach. A nad nią, na niebie, księżyc uśmiechał się łagodnie, a gwiazdy szeptały: „Dobranoc, mała Królewno. Śpij słodko”.