Bajka o Królewnie Śnieżce i Siedmiu Krasnoludkach dla 5-latka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej śnieżnych gór i zielonych lasów, mieszkała królewna o imieniu Śnieżka. Miała włosy czarne jak heban, usta czerwone jak maliny i skórę białą jak śnieg. Ale najpiękniejsze w niej było serce – zawsze gotowe pomóc każdemu, kto potrzebował wsparcia.

Pewnego dnia zła macocha, która była królową, spojrzała w swoje czarodziejskie lustro i zapytała: „Lusterko, lusterko, powiedz mi, kto jest najpiękniejszy w tej krainie?”. Lustro odpowiedziało: „Najpiękniejsza jest Śnieżka, bo ma dobre serce”. Królowa bardzo się rozgniewała i kazała Śnieżce uciekać daleko w las.

Śnieżka biegła przez gęsty las, aż trafiła na mały, przytulny domek. Zapukała, ale nikt nie otwierał. Weszła do środka i zobaczyła siedem małych łóżeczek, siedem małych krzesełek i siedem małych miseczek z zupą. Była bardzo zmęczona i głodna, więc zjadła odrobinę zupy z każdej miseczki i położyła się spać na jednym z łóżek.

Po chwili wróciły do domku krasnoludki – siedmiu przyjaciół, którzy pracowali w kopalni diamentów. Zobaczyli śpiącą Śnieżkę i bardzo się zdziwili. Najmniejszy z nich, Kwiatuszek, szepnął: „Jaka jest śliczna! I wygląda na smutną”. Gdy Śnieżka się obudziła, opowiedziała im o złej macosze. Krasnoludki postanowiły, że może zostać z nimi i pomagać w domku.

Śnieżka była bardzo szczęśliwa. Każdego ranka gotowała pyszną owsiankę, a wieczorem czytała krasnoludkom bajki. Najbardziej lubiła opowiadać o gwiazdach i o tym, jak ważne jest, by być dobrym dla innych. Krasnoludki uczyły ją tańczyć wokół ogniska i szukać skarbów w lesie.

Pewnego dnia zła macocha dowiedziała się, że Śnieżka żyje. Przebrała się za staruszkę i przyniosła jej piękne, czerwone jabłko. „Spróbuj, moje dziecko, to jabłko spełnia marzenia” – powiedziała. Śnieżka ugryzła kawałek i natychmiast zapadła w głęboki sen. Krasnoludki znalazły ją i bardzo się zmartwiły.

Na szczęście przejeżdżał tędy młody książę, który usłyszał płacz krasnoludków. Zobaczył Śnieżkę i pocałował ją w czoło. Wtedy zły czar prysł, a Śnieżka obudziła się z uśmiechem. „Dziękuję, że jesteście moimi przyjaciółmi” – powiedziała do krasnoludków. Od tej pory wszyscy żyli razem w zgodzie, a zła macocha nigdy więcej nie niepokoiła ich krainy.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Śnieżka położyła się do łóżka, a krasnoludki zaśpiewały jej cichą kołysankę. „Dobranoc, Śnieżko” – szepnął Kwiatuszek. „Dobranoc, przyjaciele” – odpowiedziała, zamykając oczy. I tak, w ciszy i spokoju, cały domek zapadł w słodki sen.