Króliczka Zuzia i rycerz gwiazd

— Bajka do czytania —

W małym lesie, tuż obok zamku, mieszkała króliczka Zuzia. Miała miękkie, białe futerko i długie uszy, którymi nasłuchiwała najcichszych szeptów wiatru.

Zuzia uwielbiała patrzeć na zamek, który lśnił w słońcu. Marzyła, by choć raz spotkać prawdziwego rycerza. Często wyobrażała sobie, że jest księżniczką w wysokiej wieży.

Pewnego dnia, gdy skakała po łące, zobaczyła smutnego rycerza siedzącego pod dębem. Miał lśniącą zbroję, ale jego mina była pochmurna jak deszczowa chmura.

– Co się stało? – zapytała nieśmiało Zuzia. Rycerz westchnął. – Zgubiłem koronę księżniczki Róży. Bez niej nie może być balu.

Króliczka postanowiła pomóc. – Przeszukamy cały las! – powiedziała dzielnie. Razem szli przez mchy i paprocie, a Zuzia nasłuchiwała odgłosów lasu.

Nagle usłyszała ciche ćwierkanie. Spojrzała w górę i zobaczyła srokę siedzącą na gałęzi, a w jej gnieździe coś błyszczało. – To korona! – zawołała.

Rycerz wspiął się na drzewo, a sroka odleciała. W gnieździe leżała mała, złota korona ozdobiona kamykami. – Dziękuję, Zuziu – powiedział rycerz. – Jesteś najmądrzejszym króliczkiem w królestwie.

Zuzia poczuła dumę. Nie była księżniczką ani rycerzem, ale mogła zdziałać wielkie rzeczy. Rycerz zaprowadził ją do zamku, gdzie księżniczka Róża podziękowała jej i podarowała mały, błyszczący medalion.

Wieczorem Zuzia wróciła do swojej nory. Położyła medalion obok siebie i wyjrzała przez okno. Na niebie migotały gwiazdy. Ziewnęła, przytuliła się do miękkiego mchu i szepnęła: – Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, świecie.