Bajka o króliczkach i zaczarowanym lusterku

— Bajka do czytania —

W Króliczej Dolinie, gdzie trawa była najbardziej zielona, a marchewki najsłodsze, mieszkała mała króliczka Róża. Miała mięciutkie, białe futerko i różowe uszka, które zawsze sterczały czujnie, gdy tylko coś ciekawego się działo.

Pewnego dnia Róża znalazła na łące coś niezwykłego – małe, srebrne lusterko. Gdy w nie spojrzała, zobaczyła nie tylko swoje odbicie, ale też migoczące gwiazdy i uśmiechniętego księżyca. „To musi być zaczarowane!” – szepnęła z zachwytem.

Pobiegła do swojego przyjaciela, szarego zajączka Kica. „Kicu, patrz! To lusterko pokazuje gwiazdy w środku dnia!” – zawołała. Kic spojrzał i zobaczył w lusterku swoją ulubioną łąkę pełną koniczyny. „Ojej, to lusterko pokazuje to, co kochamy najbardziej” – powiedział.

Róża i Kic postanowili pokazać lusterko innym zwierzętom. Najpierw spotkali wiewiórkę Rudkę, która smutno siedziała pod dębem, bo zgubiła swój ulubiony żołądź. Gdy Rudka spojrzała w lusterko, zobaczyła swój żołądź leżący pod liśćmi. „Dziękuję! Teraz go znajdę!” – ucieszyła się.

Potem przyszła kolej na sowę Mądrusię, która martwiła się, że jej pisklęta nie chcą spać. W lusterku zobaczyła, jak śpiewa im kołysankę, a one zasypiają. „Ach, więc wystarczy zaśpiewać!” – westchnęła z ulgą.

Róża i Kic pomogli jeszcze jeżykowi Kolczatkowi, który nie mógł znaleźć drogi do domu, i motylkowi Lence, która bała się burzy. Każde z nich w lusterku widziało rozwiązanie swojego problemu. Róża była szczęśliwa, że może pomagać przyjaciołom.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Róża spojrzała w lusterko ostatni raz. Tym razem zobaczyła w nim siebie i swoich przyjaciół, którzy się uśmiechali. Zrozumiała, że największa magia tkwi w dobrym sercu i chęci niesienia pomocy.

Wieczorem Róża położyła się w swojej norce, a lusterko położyła obok na półeczce. Przez okno wpadały promienie księżyca, a gwiazdy migotały na niebie. Róża zamknęła oczy i pomyślała: „Jutro znów będę pomagać”. I zasnęła spokojnie, otulona ciepłem przyjaźni.