Bajka o Króliczku, który chciał być rycerzem

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie, gdzie drzewa sięgały chmur, mieszkał mały króliczek o imieniu Karmel. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, błyszczące oczy. Każdego ranka siadał na swoim ulubionym kamieniu i patrzył, jak rycerze na koniach galopują po lesie.

Karmel marzył, by zostać rycerzem. Wyobrażał sobie, jak nosi lśniącą zbroję i dzielnie broni słabszych. Pewnego dnia postanowił: „Zostanę rycerzem i nikt nie będzie się bał w lesie!”. Wstał i pobiegł do starego dębu, gdzie mieszkała mądra sowa Zosia.

„Zosiu”, zawołał, „chcę być rycerzem. Gdzie znajdę zbroję i miecz?” Sowa zmrużyła oczy i odpowiedziała: „Prawdziwy rycerz nie potrzebuje złota. Odwaga rośnie w sercu, Karmelu. Idź i pomagaj innym, a przekonasz się, co jest prawdziwą siłą.”

Króliczek zdziwił się, ale postanowił spróbować. W lesie spotkał małą żabkę Lilkę, która płakała pod krzaczkiem. „Co się stało?” zapytał Karmel. „Zgubiłam drogę do stawu i boję się ciemności” odpowiedziała żabka.

Karmel poczuł, że drży mu ogonek, ale przypomniał sobie słowa sowy. „Nie bój się, Lilką, poprowadzę cię”. Szedł z żabką przez las, a kiedy zza drzewa wyjrzał cień, Karmel głośno pisnął, by dodać sobie odwagi. Lilką uśmiechnęła się i już nie bała.

Gdy dotarli do stawu, Lilką podziękowała mu serdecznie. Karmel poczuł ciepło w sercu – to było lepsze niż zbroja! Wracając do domu, spotkał jeszcze małą wiewiórkę Felę, która nie umiała trafić do swojej dziupli. Pomógł jej znaleźć drogę, skacząc z gałęzi na gałąź.

Wieczorem, zmęczony i szczęśliwy, Karmel usiadł na swoim kamieniu. Zobaczył, że księżyc świeci nad lasem, a wokół niego gromadzą się przyjaciele: Lilką, Fela i inne zwierzęta. „Jesteś prawdziwym rycerzem” – powiedziała sowa Zosia, przysiadając obok.

Tej nocy Karmel zasnął spokojnie, marząc o przygodach. Wiedział już, że najważniejsza jest odwaga do pomagania innym, a nie błyszczący miecz. Gwiazdy cicho mrugały mu do snu, a las szeptał: „Dobranoc, dzielny króliczku”.