Bajka o Króliczku Wielkanocnym, który zgubił koszyczek

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie zwanej Wiosenną Łąką, mieszkał mały króliczek o imieniu Kicuś. Miał mięciutkie, białe futerko i różowe uszka, które zawsze sterczały radośnie do góry. Kicuś był wyjątkowy, bo co roku przed Wielkanocą malował najpiękniejsze pisanki w całej okolicy.

Pewnego słonecznego poranka Kicuś obudził się z wielkim podekscytowaniem. To był dzień, w którym miał rozwieźć kolorowe jajka do wszystkich dzieci. Szybko umył pyszczek, napił się rosy z listka koniczyny i włożył do wiklinowego koszyczka swoje najpiękniejsze pisanki: żółte jak słońce, różowe jak kwiaty jabłoni i błękitne jak niebo.

Skacząc przez łąkę, Kicuś spotkał księżniczkę Zosię. Księżniczka Zosia miała długie, złote włosy i sukienkę w kolorze fiołków. „Dzień dobry, Kiciusiu!” – zawołała. „Dokąd tak spieszysz?” Kicuś odpowiedział: „Witaj, księżniczko! Niosę pisanki dzieciom. Ale muszę się spieszyć, bo Wielkanoc tuż tuż!”

Zaraz potem Kicuś spotkał rycerza Tadka, który ćwiczył walkę z dmuchawcem na wietrze. Rycerz Tadek miał lśniącą zbroję z blachy po ciastku i dzielnie wymachiwał drewnianym mieczem. „Hej, Kiciusiu! Pomóc ci nieść koszyczek?” – zapytał. Kicuś podziękował, ale powiedział, że da radę sam.

I wtedy stało się coś okropnego. Kicuś podskoczył, by ominąć kałużę, a koszyczek wyślizgnął mu się z łapki i potoczył w dół pagórka. Pisanki potoczyły się we wszystkie strony, a koszyczek zniknął w krzakach jeżyn. Kicuś usiadł na trawie i zaczął płakać: „Ojej, zgubiłem wszystkie pisanki! Co teraz zrobię?”

Księżniczka Zosia usłyszała płacz i przybiegła. „Nie martw się, Kiciusiu! Pomożemy ci znaleźć jajka”. Zawołała rycerza Tadka, który natychmiast ruszył na poszukiwania. Zosia znalazła żółtą pisankę pod krzakiem poziomki, a Tadek wyciągnął różową spod kamienia. Razem odszukali wszystkie jajka, a nawet znaleźli koszyczek, który utknął w gałęziach.

Kiedy koszyczek był już pełny, Kicuś uśmiechnął się przez łzy. „Dziękuję wam, przyjaciele! Bez was nie dałbym rady”. Księżniczka Zosia pogłaskała go po uszku, a rycerz Tadek powiedział: „Przyjaciele są po to, by sobie pomagać. Teraz ruszaj, dzieci czekają!” Kicuś skoczył dalej, a jego serduszko było pełne wdzięczności.

Tego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Kicuś wrócił do swojej norki. Położył się na sianku, zamknął oczy i pomyślał o tym, jak wspaniale mieć przyjaciół. Gwiazdy na niebie migotały cichutko, a wiatr szeptał dobranoc. Kicuś ziewnął i zasnął spokojnie, marząc o kolejnej Wielkanocy pełnej kolorowych pisanek i przyjaźni.