Bajka o króliczku wielkanocnym, który zgubił koszyk

— Bajka do czytania —

Daleko stąd, za tęczową łąką, w małej, przytulnej norce mieszkał króliczek wielkanocny o imieniu Stefan. Stefan był bardzo mały, miał mięciutkie, białe futerko i długie uszy, które stawały dęba, kiedy tylko usłyszał coś ciekawego. Każdej wiosny, tuż przed Wielkanocą, Stefan pomagał starszym królikom malować pisanki i chować je w koszyczkach dla dzieci.

Pewnego dnia, gdy słońce dopiero wstawało, Stefan dostał od swojej mamy ważne zadanie: miał zanieść koszyk pełen cudownie ozdobionych pisanek do zamku na wzgórzu. W koszyku były jajka w kolorze błękitnym jak niebo, różowe jak wata cukrowa i złote jak miód. Stefan bardzo się cieszył, bo to była jego pierwsza samodzielna wyprawa.

Gdy skakał przez łąkę, nagle potknął się o korzeń starego dębu. Koszyk wypadł mu z łapek, a pisanki potoczyły się we wszystkie strony. Jedna wpadła do strumienia, druga ukryła się w krzakach, a trzecia stoczyła się w dół pagórka. Stefan usiadł na trawie i zapłakał: – Co ja teraz zrobię? Wszystkie jajka zginęły!

Wtedy zza krzaków wyszła księżniczka Amelia. Miała na sobie suknię w kolorze wiosennej zieleni, a w dłoni trzymała lśniącą różdżkę. – Dlaczego płaczesz, mały króliczku? – zapytała łagodnie. Stefan opowiedział jej o swoim nieszczęściu. Amelia uśmiechnęła się i powiedziała: – Nie martw się, pomogę ci. W zamku na wzgórzu mieszka mój przyjaciel, rycerz Tom. On na pewno znajdzie twoje pisanki.

Razem poszli do zamku. Rycerz Tom, wysoki i silny, ale o dobrym sercu, słuchał opowieści Stefan. – To proste – rzekł Tom. – Ja odzyskam jajko z krzaków moim ostrym wzrokiem, księżniczka Amelia wyczaruje to ze strumienia, a ty, króliczku, musisz tylko pobiec po to, które stoczyło się z pagórka. Czy dasz radę? Stefan przytaknął i szybko pogalopował.

I tak, każde z nich wykonało swoją część. Po godzinie wszystkie pisanki były z powrotem w koszyku. Stefan podskoczył z radości. – Dziękuję! Dziękuję! – wołał. – Bez was nie dałbym rady! Księżniczka pogłaskała go po uszach i dodała: – Pamiętaj, że kiedy coś się popsuje, nie trzeba się smucić. Wystarczy poprosić o pomoc przyjaciół.

Stefan zaniósł koszyk do zamku, a potem wrócił do swojej norki, kładąc się wygodnie w miękkim sianie. Jego uszki opadły, a oczy zrobiły się ciężkie. – Jutro znów pomaluję pisanki – szepnął do siebie. – I już nigdy nie zgubię koszyka. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a wiatr niósł zapach wiosennych kwiatów. Stefan zamknął oczy i zasnął spokojnie, wiedząc, że nawet mały króliczek może dokonać wielkich rzeczy, jeśli ma przyjaciół.