Bajka o Króliku Wielkanocnym dla 5-latka

— Bajka do czytania —

W kolorowym, wiosennym lesie, gdzie kwiaty rosły na potęgę, a ptaki śpiewały najpiękniejsze piosenki, mieszkał mały królik o imieniu Kicuś. Kicuś nie był zwyczajnym królikiem – miał miękkie, śnieżnobiałe futerko i długie, czujne uszy, które zawsze nastawiał, by słyszeć, czy ktoś go nie potrzebuje. To właśnie on, jako królik wielkanocny, miał za zadanie pomagać wszystkim zwierzętom i ludziom przygotować się do świąt.

Pewnego słonecznego poranka, gdy słońce dopiero wstawało, Kicuś usłyszał cichutki płacz. Pochodził z zamku, który stał na wzgórzu. Kicuś, nie zastanawiając się ani chwili, pogalopował w stronę zamku. Po drodze mijał wesołe wiewiórki i śpiewające skowronki, ale nie zatrzymywał się, bo wiedział, że ktoś potrzebuje pomocy.

Na dziedzińcu zamkowym spotkał księżniczkę Zosię. Dziewczynka siedziała na kamiennej ławce i ocierała łzy. – Co się stało, księżniczko? – zapytał Kicuś, kładąc swoją łapkę na jej dłoni. – Jutro Wielkanoc, a ja nie mam żadnego koszyczka do zbierania pisanek – odpowiedziała cicho Zosia. – Wszystkie dzieci mają koszyczki, a mój się zepsuł.

Kicuś uśmiechnął się ciepło. – Nie martw się, księżniczko! Prawdziwa magia Wielkanocy nie tkwi w koszyczku, ale w dzieleniu się radością z innymi. Ale jeśli chcesz, możemy razem zrobić coś wyjątkowego – zaproponował. Zosia spojrzała na niego z nadzieją. – Naprawdę? – zapytała. – Naprawdę – odparł Kicuś i już zaczęli planować.

Kicuś zaprowadził Zosię do swojej kryjówki pod starym dębem. Miał tam mnóstwo kolorowych wstążek, pędzli i farb. – Zrobimy najpiękniejszy koszyczek na świecie – powiedział. Razem z Zosią zaczęli pleść wiklinę i malować jajka. Kicuś opowiadał przy tym śmieszne historyjki o tym, jak kiedyś pomalował jajka na niebiesko, bo pomylił farby z wodą.

Gdy koszyczek był gotowy, Zosia uśmiechnęła się od ucha do ucha. Był piękny – cały w żółte i różowe kwiaty. – Dziękuję, Kiciusiu! – zawołała. – Ale wiesz co? – zapytała nagle. – Myślę, że powinniśmy zanieść trochę jajek do domku pani Róży, która jest chora i nie może wyjść z domu. Kicuś pokiwał głową z dumą – księżniczka zrozumiała, o co chodzi w Świętach.

Pobiegli więc do chatki pani Róży, a potem do małego Jasia, który nie miał żadnych pisanek. Kicuś i Zosia rozdali wszystkie jajka, a potem usiedli na łące, patrząc na zachód słońca. – To były najpiękniejsze święta – szepnęła Zosia, wtulając się w miękkie futerko Kicusia. – Bo dzieliliśmy się radością – odpowiedział królik, mrużąc oczy.

Kiedy gwiazdy zaczęły pojawiać się na niebie, Kicuś odprowadził Zosię do zamku. – Dobranoc, przyjacielu – powiedziała księżniczka, zamykając oczy. – Dobranoc, Zosiu – szepnął Kicuś. – Pamiętaj, że magia jest w twoim sercu, a nie w koszyczku. I tak, w ciszy wieczoru, oboje zasnęli spokojnie, wiedząc, że prawdziwa Wielkanoc to czas, by być razem i pomagać innym.