Krysztalowa korona Krolowej Sniegu

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie zima trwala caly rok, mieszkala Krolowa Sniegu. Jej serce bylo zimne jak lod, a palac lsnil tysiacami krysztalow. Pewnego dnia mala Lena postanowila odwiedzic Krolowa, by zrozumiec, dlaczego wokol niej wszystko marznie.

Lena mieszkala w malenkiej wiosce u podnoza lodowych gor. Kazdego ranka patrzyla na blyszczacy palac Krolowej Sniegu i zastanawiala sie, czy ktos tam mieszka. W powietrzu unosily sie srebrzyste platki sniegu, a drzewa mialy szklane galezie.

Pewnego dnia Lena uslyszala smutny szum wiatru. To Krolowa Sniegu plakala. Dziewczynka zarzucila czerwony szalik i ruszyla w strone palacu. Po drodze spotkala bialego lisa, ktory powiedzial: "Uwazaj, Krolowa ma lodowe serce i nie lubi gosci."

Lena weszla do krysztalowego palacu. W srodku wszystko bylo przezroczyste i zimne. Na tronie siedziala Krolowa Sniegu, a z jej oczu plynely lodowe lzy. "Dlaczego placzesz?" - zapytala Lena. "Bo nikt mnie nie odwiedza, a moje serce jest zimne" - odpowiedziala Krolowa.

Lena wyjela z kieszeni cieply, welniany szalik i podala go Krolowej. "To dla ciebie, zeby ogrzac twoje serce." Krolowa wziela szalik i nagle jej lodowe serce zaczelo bic cieplej. Z palacu zniknely ostre sople, a na podlodze pojawily sie kolorowe kwiaty.

Krolowa Sniegu usmiechnela sie pierwszy raz od stu lat. "Dziekuje ci, Leno. Nauczylas mnie, ze nawet najzimniejsze serce moze sie ogrzac dzieki dobroci." Wtedy caly palac rozblysl cieplym swiatlem, a snieg za oknami zaczal padac lagodnie, jak puch.

Lena i Krolowa Sniegu zostaly przyjaciolkami. Krolowa obiecala, ze co roku na wiosne bedzie topniec, by kwiaty mogly kwitnac. A Lena zawsze przynosila jej cos cieplego: szalik, herbate albo usmiech. Od tamtej pory zima w krainie stala sie lagodniejsza.

Kiedy Lena wrocila do wioski, wszyscy ja przytulali. Bialy lis usmiechnal sie i powiedzial: "Udalo ci sie, Leno. Zmienilas Krolowa Sniegu na zawsze." A Krolowa Sniegu z okna palacu machala do dziewczynki, a w jej oczach lsnily gwiazdy.

Tej nocy Lena zasnela spokojnie, a przez okno widziala, jak Krolowa Sniegu tanczy na niebie, rozsypujac wokol srebrzysty blask. Wszystko bylo cieple i bezpieczne, a wiatr szepczal: "Dobranoc, Leno. Dobranoc, Krolowo Sniegu."