Księżniczka Iskierka i Książę Wiaterek

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie, gdzie chmury tańczyły z górami, a rzeki śpiewały kołysanki, mieszkała księżniczka Iskierka. Miała złote loki, które falowały jak pszenica na wietrze, i oczy błyszczące jak poranna rosa. Jej największą radością było bieganie po łąkach i wirowanie w tańcu z wiatrem, który szeptał jej sekrety dalekich krain.

Pewnego dnia do zamku przybył książę Wiaterek. Był wysoki i silny, ale trochę nieśmiały. Miał w ręku srebrną tarczę i miecz, ale w sercu nosił marzenie o prawdziwej przyjaźni. Kiedy zobaczył Iskierkę tańczącą na łące, pomyślał: „Jaka jest radosna! Chciałbym umieć tak wirować.”

Księżniczka dostrzegła księcia i zawołała: „Hej, Wiatrku! Chodź, potańcz ze mną!” Ale książę potrząsnął głową. „Nie umiem tańczyć” – szepnął. „Jestem lepszy w walce na miecze i rozwiązywaniu zagadek.” Iskierka uśmiechnęła się ciepło. „Każdy ma swoje dary. Może ty nauczysz mnie czegoś nowego?”

Więc książę pokazał Iskierce, jak celować strzałą do tarczy, a ona uczyła go, jak poruszać się w rytm wiatru. Razem spędzali czas na łące, śmiejąc się i próbując nowych rzeczy. Iskierka czasem się niecierpliwiła, gdy Wiaterek nie trafiał w cel, a on marszczył brwi, gdy jej sukienka plątała mu się w nogach podczas tańca.

Pewnego popołudnia wiatr ucichł, a Iskierka posmutniała. „Bez wiatru nie umiem tańczyć” – westchnęła. Wiaterek pomyślał chwilę, a potem powiedział: „Może zamiast tańczyć z wiatrem, zatańczymy razem? Ja będę twoim wiatrem.” I zaczął krążyć wokół niej, machając rękoma jak skrzydłami. Iskierka roześmiała się i zaczęła wirować, a książę delikatnie ją prowadził.

Od tego dnia stali się nierozłączni. Iskierka nauczyła Wiatrka, że siła nie zawsze tkwi w mieczu, ale w umiejętności słuchania i współpracy. A Wiaterek pokazał Iskierce, że cierpliwość i wytrwałość mogą sprawić, że nawet najtrudniejsze zadanie staje się przyjemnością.

Kiedy zapadał zmrok, siadali na wzgórzu i patrzyli, jak gwiazdy zapalają się jedna po drugiej. Iskierka opierała głowę na ramieniu księcia, a on szeptał: „Dziękuję, że nauczyłaś mnie tańczyć.” A ona odpowiadała: „Dziękuję, że nauczyłeś mnie czekać.”

Tej nocy, gdy księżyc srebrzył dachy zamku, Iskierka i Wiaterek zasnęli spokojnie, każde w swoim pokoju, ale z myślami pełnymi wspólnych przygód. Wiatr delikatnie kołysał firanki, a gwiazdy mrugały im na dobranoc. I tak, w ciszy i spokoju, zakończył się kolejny dzień w krainie tańca i przyjaźni.