Księżniczka Zosia i tęczowy smok

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym królestwie otoczonym zielonymi wzgórzami, mieszkała księżniczka Zosia. Była mądra, odważna i bardzo ciekawa świata. Każdego dnia wymykała się z zamku, by poznawać tajemnice lasu i rozmawiać ze zwierzętami. Pewnego razu usłyszała dziwny dźwięk dochodzący z jaskini – nie był to groźny ryk, lecz ciche, smutne westchnienie.

Zosia podeszła bliżej i zobaczyła wielkiego smoka o łuskach mieniących się wszystkimi kolorami tęczy. Smok siedział na kamieniu, a z jego oczu płynęły ogromne łzy. Księżniczka zapytała: „Dlaczego płaczesz, przyjacielu?” Smok westchnął i odpowiedział: „Jestem samotny. Wszyscy się mnie boją, bo jestem duży i mam ostre kły. Nikt nie chce się ze mną bawić.”

Zosia roześmiała się serdecznie. „Ja się ciebie nie boję! Widzę, że jesteś dobry. Nazwijmy cię Tęczkiem.” Smok uśmiechnął się szeroko, a z jego nozdrzy buchnęły kolorowe iskierki. Od tej chwili codziennie spotykali się w lesie. Zosia uczyła Tęczka grać na fleciku, a smok pokazywał jej, jak malować chmury na niebie ogonem.

Pewnego dnia do zamku przybył rycerz, który usłyszał o smoku. „Zabiję go i przyniosę ci jego głowę, księżniczko!” – zawołał dumnie. Zosia zaprotestowała: „Nie! Tęczek jest moim przyjacielem! On nikomu nie robi krzywdy.” Rycerz jednak nie słuchał i ruszył w stronę jaskini z mieczem w ręku.

Zosia pobiegła przodem i zdążyła ostrzec smoka. Tęczek schował się w najciemniejszym zakątku, ale rycerz już szykował się do ataku. Wtedy księżniczka stanęła przed smokiem i powiedziała: „Jeśli chcesz go skrzywdzić, musisz najpierw przejść przeze mnie!” Rycerz zatrzymał się zdumiony.

Widząc odwagę księżniczki, rycerz opuścił miecz. „Skoro tak bardzo go bronisz, musi być naprawdę wyjątkowy” – mruknął. Zosia opowiedziała mu o samotności smoka i jego talentach. Rycerz postanowił poznać Tęczka. Okazało się, że smok potrafi malować piękne obrazy, a rycerz uczy go tańca.

Wieść o przyjaźni księżniczki i smoka rozeszła się po całym królestwie. Ludzie przestali się bać, a dzieci przychodziły do lasu, by bawić się z Tęczkiem. Smok pomagał rolnikom podlewać pola swoim deszczem z iskier, a zimą ogrzewał chaty swoim ciepłym oddechem. Wszyscy pokochali go za jego dobre serce.

Księżniczka Zosia i Tęczek zostali najlepszymi przyjaciółmi. Co wieczór siadali na wzgórzu i patrzyli na gwiazdy. Smok opowiadał historie o odległych krainach, a księżniczka śpiewała mu kołysanki. Królestwo stało się szczęśliwsze, a każdy dzień był pełen uśmiechu i kolorów.