Księżniczka Lila i Smok Pufcio

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kolorowych kwiatów i śpiewających ptaków, mieszkała mała księżniczka o imieniu Lila. Miała złote loki i oczy jak dwa błękitne jeziorka, a jej ulubionym zajęciem było bieganie boso po zamkowych łąkach.

Pewnego dnia, gdy Lila zbierała stokrotki, usłyszała cichutkie pukanie. Puk, puk, puk – dochodziło spod starego dębu. Zaciekawiona podeszła bliżej i zobaczyła małego, zielonego smoka z różowymi łuskami na brzuszku. Smok trzymał w łapkach chusteczkę i pociągał nosem.

– Co ci jest? – zapytała Lila łagodnie. Smok podniósł wielkie, błyszczące oczy. – Zgubiłem się – wyszeptał. – Nazywam się Pufcio i strasznie boję się ciemności. Lila uśmiechnęła się i podała mu stokrotkę. – Nie martw się, zaprowadzę cię do domu.

Szli razem przez łąkę, a Pufcio opowiadał, jak bardzo chciałby być odważny jak inne smoki. – One zieją ogniem i straszą rycerzy – mówił ze smutkiem. – A ja wolę jeść maliny i słuchać szumu wiatru. Lila poklepała go po łusce. – To właśnie sprawia, że jesteś wyjątkowy.

Gdy dotarli do smoczej jaskini, okazało się, że wejście zasypały kamienie. Pufcio zapłakał. – Nie dam rady! Lila położyła rączkę na jego grzbiecie. – A gdybyśmy spróbowali razem? Może nie trzeba ziać ogniem, wystarczy dobre serce i cierpliwość.

Zaczęli razem odkładać małe kamienie. Pufcio używał ogona, a Lila swoich rąk. Nagle z jaskini dobiegł głos: – Pufcio, synku, to ty? To była mama smoka! Kamienie same się rozsunęły, bo mama była ogromna i silna. Pufcio rzucił się jej w objęcia.

Od tego dnia Lila i Pufcio zostali najlepszymi przyjaciółmi. Każdego wieczoru księżniczka przychodziła do jaskini, by razem jeść maliny i patrzeć na gwiazdy. Pufcio przestał bać się ciemności, bo wiedział, że przyjaciel zawsze go wesprze.

Kiedy słońce zachodziło, a na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, Lila wracała do zamku. Kładła się do łóżka, a przez okno widziała mały, zielony ogon Pufcia machający na dobranoc. Zamykała oczy i szeptała: – Dobranoc, przyjacielu. I zasypiała spokojnie, wiedząc, że jutro znów będą razem.