Księżniczka Zosia i Żabka Florek

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym królestwie za siedmioma lasami, mieszkała księżniczka Zosia. Miała złote loki, uśmiech jak słońce i serce wielkie, choć czasem kapryśne. Król i królowa bardzo ją kochali, ale martwili się, że córka bywa zbyt dumna i rzadko patrzy na potrzeby innych. Pewnego dnia wydarzyło się coś, co odmieniło jej spojrzenie na świat.

Pewnego słonecznego popołudnia Zosia bawiła się w ogrodzie. Skakała po kamieniach nad strumieniem, gdy nagle usłyszała cichutkie wołanie: „Pomocy! Pomocy!”. Zza krzaka wyłoniła się mała, zielona żabka. „Wpadłam do dołka i nie mogę wyskoczyć” – kumkała żabka. Zosia westchnęła, ale postanowiła pomóc. Ostrożnie wyciągnęła żabkę na trawę.

Żabka podskoczyła z radości i przedstawiła się jako Florek. „Jestem żabią księżniczką z sąsiedniego stawu! Dziękuję ci, Zosiu!” – powiedziała. Dziewczynka zdziwiła się, że żaba potrafi mówić. „Skoro mi pomogłaś, mogę spełnić twoje trzy życzenia” – oświadczyła Florek. Zosia pomyślała o nowej sukience i diamentach, ale coś jej kazało spytać o coś innego.

„Chciałabym zobaczyć twój staw” – rzekła Zosia, a żabka klasnęła w łapki. Nagle przed nimi pojawił się szlak z kwiatów prowadzący do ukrytego jeziorka. Gdy podeszły bliżej, Zosia ujrzała cudowne lilie wodne, tańczące ważki i śpiewające świerszcze. „To najpiękniejsze miejsce, jakie widziałam!” – zawołała. Florek uśmiechnęła się szeroko.

„A teraz drugie życzenie?” – zapytała żabka. Zosia popatrzyła na biedronkę, która przewróciła się na grzbiet. „Spraw, by wszystkie małe stworzenia były bezpieczne” – poprosiła. Florek machnęła łapką i nagle biedronka wstała, a ptaszki zaczęły śpiewać wesoło. Zosia poczuła w sercu ciepło – pomaganie sprawiało jej radość.

„Ostatnie życzenie” – powiedziała Florek. Zosia długo myślała. Wreszcie spytała: „Czy mogę cię odwiedzać, gdy będę smutna? Chcę się uczyć od ciebie dobroci”. Żabka przytuliła się do jej dłoni. „Oczywiście! Każdego popołudnia będę na ciebie czekać przy stawie”. I tak się stało. Zosia przychodziła codziennie, słuchała żabich opowieści i pomagała mieszkańcom łąki.

Z czasem księżniczka stała się milsza, bardziej uważna na innych. Król i królowa widzieli, jak ich córka zmienia się na lepsze. Pewnego dnia na zamku zjawiła się delegacja zwierząt – z wdzięcznością za opiekę Zosi. Dziewczynka zrozumiała, że prawdziwa magia nie polega na spełnianiu zachcianek, ale na przyjaźni i szacunku do każdego, nawet najmniejszego stworzenia.

Florek została najlepszą przyjaciółką Zosi. Wieczorami siedziały nad stawem, patrząc w gwiazdy. „Dziękuję, że nauczyłaś mnie, jak być dobrą księżniczką” – szepnęła Zosia. Żabka odpowiedziała cichutko: „To ty miałaś to w sercu, tylko potrzebowałaś iskierki”. I wtedy, w blasku księżyca, mała żabka zamieniła się w świetlistego duszka – strażnika dobroci. A Zosia zasnęła spokojnie, wiedząc, że wokół jest tyle piękna, o które warto dbać.