Bajka o księżniczce Zosi dla 4-latka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kolorowych łąk i błyszczących rzek, mieszkała w zamku mała księżniczka o imieniu Zosia. Miała długie, złote włosy i zawsze nosiła sukienkę w kolorze nieba. Zosia była bardzo miła, ale czasami czuła się samotna, bo w zamku nie było innych dzieci do zabawy.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Zosia usłyszała dziwny dźwięk dobiegający z ogrodu. To nie był śpiew ptaków ani szum fontanny – przypominał cichutki płacz. Zaciekawiona pobiegła ścieżką między różanymi krzewami. Pod wielkim starym dębem siedział malutki smok. Miał łuski w kolorze mchu i oczy wielkie jak orzechy. Płakał, bo zgubił się i nie wiedział, jak trafić do domu.

– Nie płacz, mały – powiedziała Zosia, kucając obok. – Jestem Zosia. Pomogę ci. Jak masz na imię?

Smok przestał płakać i wycierał łzy łapką. – Iskierka – pisnął cieniutkim głosikiem. – Mieszkam w Jaskini Błyszczących Kamieni za Wzgórzem Tęczy. Ale już nie wiem, którędy iść.

Zosia wzięła Iskierkę za rękę i zaprowadziła go do zamku, żeby wziąć latarenkę i koc. Po drodze spotkali jeża, który zakłuł sobie kolce w zwoju sznurka. Zosia ostrożnie rozplątała sznurek, a Iskierka podał jeżowi pyszny liść maliny. – Dziękuję – zasapał jeż i pobiegł dalej.

Szli dalej, aż doszli do strumienia. Po drugiej stronie widać było Wzgórze Tęczy. Ale mostek był popsuty. Wtedy Iskierka westchnął: – Ja bym mógł przenieść cię na grzbiecie, ale boję się wody. – Nie szkodzi – zaśmiała się Zosia. – Zbudujemy małą tratwę. Nazbierali suchych gałęzi i liści paproci. Zosia związała je wstążką z sukienki. Przed przeprawą nakarmili głodnego zająca marchewką, którą Zosia miała w kieszeni.

Gdy dotarli pod Jaskinię Błyszczących Kamieni, słońce już prawie zaszło. Z jaskini wybiegły dwa dorosłe smoki – rodzice Iskierki. – Iskierka! – zawołali z radością. – Gdzieś ty był? – Przepraszam – szepnął Iskierka. – Zgubiłem się, ale Zosia mi pomogła. Rodzice podziękowali Zosi i zaprosili ją na herbatę z miodem i jagodami. Zosia została chwilę, a potem Iskierka odprowadził ją pod sam zamek.

Kiedy Zosia wróciła do swojej sypialni, na niebie błyszczały już gwiazdy. Czuła się szczęśliwa – miała nowego przyjaciela i wiedziała, że pomaganie innym daje ogromną radość. Wdrapała się do łóżka, otuliła miękką kołdrą i przez okno widziała małe światełko w oddali – to Iskierka machał do niej ogonem. Zosia uśmiechnęła się, zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, słysząc cichą kołysankę wiatru.