Bajka o księżniczce Zosi dla 6-latka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej zielonych wzgórz i kwitnących łąk, mieszkała mała księżniczka o imieniu Zosia. Miała złote loki i oczy jak dwa błękitne jeziora, ale najbardziej lubiła biegać boso po trawie i słuchać śpiewu ptaków. Inni książęta i damy dworu często mówili, że księżniczka powinna nosić koronę i siedzieć prosto na tronie, ale Zosia wolała przygody.

Pewnego słonecznego poranka, gdy Zosia zbierała poziomki w ogrodzie, usłyszała cichutkie łkanie. Ktoś płakał za krzakiem róży. Ostrożnie odsunęła gałęzie i ujrzała małego, zielonego smoka. Miał wielkie, smutne oczy i skrzydełka zwinięte jak liście kapusty. – Nie płacz – powiedziała Zosia. – Jak się zgubiłeś? Smok pociągnął nosem i wyznał, że odleciał za daleko od swojej jaskini i teraz nie wie, jak wrócić.

Księżniczka bez wahania postanowiła pomóc. Wzięła smoka za łapkę i ruszyli w drogę. Najpierw spotkali wiewiórkę, która wskazała im ścieżkę przez las. – Uważajcie na strumień – ostrzegła wiewiórka. – Tam mieszkają złośliwe żabki, które lubią chlapać wodą. Zosia podziękowała i poszła dalej, trzymając smoka za rękę.

Nad strumieniem faktycznie czekały żabki. Zaczęły chlapać, ale Zosia nie rozzłościła się. – Hej, żabki – zawołała wesoło. – Może pomożecie nam przejść? W zamian opowiem wam bajkę. Żabki zdziwiły się, że księżniczka nie krzyczy, tylko prosi o pomoc. Ułożyły z kamieni mostek, a Zosia dotrzymała słowa i opowiedziała im historię o odważnym żółwiu.

Gdy dotarli do ciemnego lasu, zrobiło się strasznie. Smok zadrżał, a Zosia przytuliła go. – Nie bój się – szepnęła. – Razem jesteśmy silni. Nagle zza drzewa wyjrzała sowa. – Daleko wam jeszcze – powiedziała. – Ale jeśli pójdziecie prosto za świetlikami, traficie do jaskini. Zosia i smok podziękowali i poszli za migoczącymi światełkami.

W końcu ujrzeli jaskinię. Była ciepła i przytulna, a w środku czekała mama smoka, bardzo zmartwiona. – Dziękuję, że przyprowadziłaś moje dziecko – powiedziała mama. – Jesteś prawdziwą bohaterką. Zosia uśmiechnęła się. – Nie jestem bohaterką, po prostu lubię pomagać. Pożegnała się ze smokiem i obiecała, że będzie go odwiedzać.

Wróciła do zamku tuż przed zachodem słońca. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Włożyła swoją miękką piżamę w gwiazdki i wślizgnęła się pod kołdrę. Przez okno widziała pierwsze gwiazdy na niebie. – Dziś nauczyłam się, że prawdziwa odwaga to nie machanie mieczem, ale bycie dobrym dla innych – szepnęła do siebie.

I tak księżniczka Zosia zasnęła spokojnie, a gwiazdy nuciły jej cichutką kołysankę. W całym zamku zapanowała cisza, a księżyc otulił ją srebrnym światłem. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, mały śnie.