Koronka z Kwiatów

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym królestwie, gdzie domki były z piernika, a rzeka płynęła lemoniadą, mieszkała księżniczka Lilianka. Bardzo różniła się od innych księżniczek, bo nie znosiła nosić korony.

Każdego ranka służące przynosiły jej złotą koronę wysadzaną rubinami. Lilianka kręciła głową: 'Jest taka ciężka! Uciska mnie w głowę i nie mogę biegać'. Zamiast korony wkładała wianek z polnych kwiatów, który sama splotła. Biegała boso po trawie, skakała po kamieniach i śpiewała z ptakami.

Pewnego dnia do zamku przyjechał rycerz Florek. Był wysoki, w lśniącej zbroi i z wielkim mieczem. 'Przybyłem, by chronić księżniczkę!' – oznajmił dumnie. Ale gdy zobaczył Liliankę w wianku i bez korony, zdziwił się: 'Gdzie twoja korona, księżniczko?'. Lilianka zaśmiała się: 'Moja korona jest z kwiatów – lżejsza i piękniejsza!'.

Florek nie rozumiał. Próbował nauczyć Liliankę, jak być prawdziwą księżniczką: 'Musisz nosić suknię z tiulu, a nie te poplamione spodenki'. Lilianka wzruszyła ramionami i zaprowadziła go do ogrodu. 'Zobacz, jak mrówki niosą liście, a pszczoły zbierają pyłek. To jest prawdziwe królestwo'.

Nagle zza krzaka wyskoczył ogromny, kudłaty potwór – a właściwie stary, zaniedbany pies. Lilianka podeszła do niego bez strachu, pogłaskała i powiedziała: 'On tylko potrzebuje kąpieli i miski jedzenia'. Florek cofnął się: 'Myślałem, że to smok!'. Lilianka zaśmiała się: 'Odwaga to nie walka z potworami, ale pomoc tym, którzy są smutni'.

Florek poczuł, że zbroja nagle zrobiła się za ciasna. Zdjął hełm i usiadł na trawie. 'Masz rację, Lilianko. Myślałem, że bycie rycerzem to noszenie miecza, ale ty pokazałaś mi, że prawdziwa siła jest w sercu'. Pomógł umyć psa, a Lilianka nazwała go Puchatkiem.

Od tamtego dnia Florek nie nosił już ciężkiej zbroi. Pomagał w ogrodzie, sadził kwiaty i bawił się z Lilianką. A koronę z kwiatów założył na głowę Puchatka – bo każdy zasługuje, by czuć się wyjątkowo.

Gdy nadszedł wieczór, Lilianka i Florek położyli się na łące, patrząc na gwiazdy. Puchatek spał u ich stóp, a wianek z kwiatów delikatnie pachniał. 'Dobranoc, maleńka księżniczko' – szepnął Florek. 'Dobranoc, rycerzu z sercem' – odszepnęła Lilianka, zamykając oczy. Gwiazdy świeciły tak jasno, jakby całe niebo było wielką, mięciutką kołderką.