Zapomniana księżniczka

— Bajka do czytania —

W małym królestwie za siódmą górą żyła księżniczka Amelia. W przeciwieństwie do innych księżniczek, nie miała złotej korony ani drogich sukienek. Jej rodzice, choć kochali ją bardzo, nie byli bogaci. Amelia mieszkała w skromnym domku na skraju lasu, gdzie największym skarbem była jej radość i dobre serce.

Pewnego dnia do królestwa przybyła księżniczka Rozalinda z sąsiedniego państwa. Jej złota kareta lśniła w słońcu, a suknia była uszyta z najdroższych materiałów. Wszyscy dworzanie wiwatowali na jej cześć, tylko Amelia stała z boku, obserwując scenę z ciekawością.

Rozalinda, widząc skromnie ubraną Amelię, zaśmiała się pogardliwie: 'Czy to ma być księżniczka? Gdzie twoje klejnoty i służba?' Amelia jednak nie obraziła się. Z uśmiechem odpowiedziała: 'Mój skarb to przyjaciele i piękno natury wokół mnie'. Rozalinda tylko wzruszyła ramionami.

Następnego dnia Amelia zaprosiła Rozalindę na spacer po lesie. 'Pokażę ci prawdziwe cuda' - powiedziała. Rozalinda początkowo niechętnie, w końcu zgodziła się. Szły ścieżką, na której Amelia pokazywała sekrety lasu: mrowisko pracowitych mrówek, gniazdo śpiewających ptaków i polanę pełną kwiatów.

Gdy dotarły nad rzeczkę, Amelia wyjęła z kieszeni skromny posiłek - chleb z miodem i jabłka z rodzinnego sadu. Rozalinda, przyzwyczajona do wykwintnych potraw, ze zdziwieniem odkryła, że nigdy nie jadła niczego tak pysznego. 'To miód od naszych pszczół i owoce z naszego ogrodu' - wyjaśniła Amelia.

Po powrocie do zamku Rozalinda była zamyślona. Tej nocy nie mogła spać. Patrzyła na swoje drogie zabawki i suknie, które nagle wydały się jej puste w porównaniu z przeżyciami tego dnia. Nazajutrz poprosiła Amelię, by znów zabrała ją do lasu.

Tym razem Rozalinda sama zbierała jagody, pomagała Amelii podlewać warzywa w ogrodzie i bawiła się z wiejskimi dziećmi. Jej twarz promieniała szczęściem, jakiego nie znała w swoim wystawnym życiu. 'Dziękuję ci, Amelio' - powiedziała wieczorem. 'Nauczyłaś mnie, co naprawdę jest ważne'.

Od tego dnia księżniczki zostały najlepszymi przyjaciółkami. Rozalinda często przyjeżdżała do Amelii, a razem spędzały czas na prostych, ale pięknych chwilach. I choć Amelia nigdy nie dostała złotej korony, stała się najszczęśliwszą księżniczką w okolicy, bo zrozumiała, że prawdziwe bogactwo nie pochodzi z klejnotów, ale z serca.