Księżniczka Lila i Kraina Zabaw

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zamku otoczonym zielonymi wzgórzami, mieszkała księżniczka Lila. Miała długie, złote włosy i suknię uszytą z różowego jedwabiu, ale wcale nie była szczęśliwa. Każdego dnia musiała uczyć się tańca, dygać przed gośćmi i nosić koronę, która strasznie uwierała. „Chciałabym choć raz pobiegać boso po trawie” – westchnęła, wyglądając przez okno.

Pewnego popołudnia, gdy niania drzemała w fotelu, Lila wymknęła się do zamkowego ogrodu. Biegała między krzakami róż, aż nagle zauważyła coś niezwykłego – w pniu najstarszego dębu znajdowały się małe, zielone drzwiczki z mosiężną klamką w kształcie koniczyny. Zaciekawiona otworzyła je i weszła do środka.

Za drzwiami rozciągała się kraina pełna zabawek! Domy były zbudowane z klocków, drzewa z pluszu, a po niebie pływały baloniki. Na środku placu stał chłopiec o imieniu Kacper. Miał smutną minę i trzymał w ręku pustą paletę farb. „Witaj w Krainie Zabaw – powiedział cicho. – Dawniej wszystko było kolorowe, ale pewnego dnia kolory zniknęły. Został tylko szary bezmiar.”

Lila rozejrzała się – rzeczywiście, wszystko było szare: domy, balony, a nawet pluszowe drzewa. „Jak mogę pomóc?” – spytała. Kacper wzruszył ramionami: „Nie wiem. Próbowałem malować, ale farby nie chcą się trzymać.” Księżniczka podeszła do huśtawki i usiadła. „Może spróbujmy się pobawić?” – zaproponowała. Zaczęli się huśtać i śmiać, a gdy Lila roześmiała się głośno, na huśtawce pojawił się czerwony pasek!

„Patrz!” – krzyknął Kacper. Lila zeskoczyła i tupnęła nogą, a pod jej stopą zakwitł żółty kwiatek. Zrozumieli, że kolory wracają, gdy robią coś radosnego. Pobiegli do zjeżdżalni – zjeżdżanie przywróciło niebieski. Skakali na trampolinie – pojawił się zielony. Każda zabawa przywracała inny kolor, a wraz z nim śmiech i muzykę.

Gdy cała kraina znów mieniła się tęczą, Kacper uściskał Lilę. „Dziękuję! Nauczyłem się, że radość jest najważniejsza.” Lila poczuła ciepło w sercu. Pożegnała się, wróciła przez drzwiczki i wybiegła z ogrodu prosto do zamku. Już nie przeszkadzała jej korona ani ciężka suknia – wiedziała, że prawdziwa magia mieszka w uśmiechu.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Lila położyła się do łóżka. Pogłaskała swoją ulubioną maskotkę, zamknęła oczy i uśmiechnęła się do księżyca. Cisza i spokój otuliły ją jak miękki koc, a sny były kolorowe jak Kraina Zabaw. Dobranoc, księżniczko – szepnął wiatr za oknem.