Księżniczka Pola i Rycerz Borówka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w kolorowym zamku na wzgórzu mieszkała księżniczka Pola. Lubiła patrzeć przez okno na las i marzyć o wielkich przygodach. Pewnego dnia do zamku przyjechał rycerz Borówka. Miał na sobie lśniącą zbroję, ale jego miecz był złamany na pół.

– Och, mój miecz pękł, gdy próbowałem otworzyć orzecha – westchnął Borówka. – Teraz nie mogę już walczyć ze smokami ani bronić zamku. Księżniczka Pola spojrzała na niego ze współczuciem. – Może wcale nie potrzebujesz miecza? – zapytała. – Chodź ze mną do lasu! Tam na pewno znajdziemy coś, co ci pomoże.

Las był gęsty i pełen tajemniczych szelestów. Pola i Borówka szli ścieżką, aż spotkali srokę o błyszczących piórach. – Ćwir, ćwir! – zawołała sroka. – Szukacie czegoś? W lesie jest stary dąb, który potrafi spełniać życzenia. Ale jest smutny, bo brakuje mu wody. Idźcie za mną! Sroka zatrzepotała skrzydłami i poleciała w głąb lasu, a oni ruszyli za nią, ostrożnie stąpając po mchu.

Poprowadziła ich na polanę, gdzie rósł ogromny dąb z suchymi liśćmi. Dąb westchnął: – Ach, od dawna nikt nie podlał moich korzeni. Wyschło źródło, które mnie karmiło. Księżniczka Pola rozejrzała się. – Gdzie jest to źródło? – zapytała. – Za wzgórzem, ale droga jest trudna – odpowiedział dąb. Pola przyklękła obok niego i powiedziała: – Nie martw się, znajdziemy wodę!

Rycerz Borówka bez wahania ruszył przodem. – Nie potrzebuję miecza, żeby nieść wodę! – krzyknął. Razem z Polą znaleźli strumień i napełnili dzbany. Wracali ostrożnie, nie rozlewając ani kropli. Gdy wylali wodę pod korzenie dębu, liście natychmiast zazieleniły się i pojawiły się małe, błyszczące żołędzie. Były małe jak ziarnka grochu, ale świeciły ciepłym blaskiem.

– Dziękuję wam – powiedział dąb. – Z każdego żołędzia możecie wyczarować jedno dobre i skromne życzenie. Wybierzcie mądrze. Pola i Borówka spojrzeli na siebie. – Ja chcę, żeby twój miecz znów był cały – powiedziała Pola. – A ja chcę, żeby w zamku nigdy nie zabrakło radości – dodał Borówka. Żołędzie zajaśniały, a ich życzenia się spełniły.

Miecz Borówki stał się jak nowy, a zamek wypełnił się śmiechem i muzyką. Od tej pory księżniczka i rycerz często odwiedzali dąb i przynosili mu wodę. Nauczyli się, że najważniejsza nie jest walka, ale troska o innych.

Gdy zapadł wieczór, Pola i Borówka usiedli na wieży zamku i patrzyli na gwiazdy. – Jakie to szczęście mieć przyjaciela – wyszeptała księżniczka. Rycerz skinął głową. Wkrótce oboje znużeni przygodą zapadli w spokojny sen, a nad zamkiem świecił księżyc w pełni.