Kubuś i tajemnica gwiazd

— Bajka do czytania —

Mały Kubuś miał mnóstwo zabawek: czerwony samochód, mięciutkiego misia, klocki w kształcie gwiazdek i zestaw farb. Ale tego wieczoru, gdy mama powiedziała: „Czas spać, synku”, Kubuś poczuł, że czegoś mu brakuje.

Kubuś westchnął i spojrzał na swój pokój. Na półce stał samochód, na dywanie leżał miś, a klocki tworzyły wieżę. „Mamo, czy mogę jeszcze chwilę pobawić się z tobą?” – zapytał cichutko. Mama uśmiechnęła się i usiadła na brzegu łóżka.

„Oczywiście, Kubusiu. Ale powiedz mi, co chciałbyś robić?” – zapytała. Kubuś pomyślał chwilę i odpowiedział: „Chciałbym, żebyś opowiedziała mi coś wyjątkowego. Coś, czego nie ma w żadnej zabawce.” Mama przytuliła go mocno i zaczęła snuć opowieść.

„Dawno temu, kiedy byłam mała, też miałam wiele zabawek. Ale najbardziej lubiłam patrzeć z tatą w niebo. Tam, między gwiazdami, kryje się sekret: najpiękniejsze rzeczy nie są kupione w sklepie, tylko czują się w sercu.” Kubuś zamknął oczy i wyobraził sobie gwiazdy tańczące na niebie.

„Czy ty też widzisz te gwiazdy, mamo?” – spytał. Mama wskazała palcem na okno: „Spójrz, tam jest jedna, najjaśniejsza. To gwiazda przyjaźni. Świeci dla nas, kiedy jesteśmy razem.” Kubuś uśmiechnął się i poczuł ciepło w brzuszku.

„A co z moim misiem? Czy on też ma swoją gwiazdę?” – dopytywał. Mama pogłaskała go po głowie: „Każdy, kogo kochamy, ma swoją gwiazdę. Nawet ty, Kubusiu. Twoja gwiazda jest taka jasna, że oświetla cały nasz dom.” Kubuś przytulił misia mocno do siebie.

„Wiesz co, mamo?” – szepnął Kubuś. „Myślę, że ta gwiazda jest lepsza niż wszystkie zabawki na świecie.” Mama pocałowała go w czoło i otuliła kołderką. „Bo to prawda, synku. Najcenniejsze skarby są w sercu, a nie w pudełku z zabawkami.”

Kubuś ziewnął, a jego oczy stały się ciężkie jak małe kamienie. Spojrzał jeszcze raz w okno, gdzie migotała gwiazda przyjaźni, i wyszeptał: „Dobranoc, mamo. Dobranoc, gwiazdo.” W pokoju zapanowała cisza, a Kubuś zasnął spokojnie, marząc o gwiazdach i uściskach.