Bajka o małej kupce, która chciała być ważna

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie drzewa szeptały sobie sekrety, a motyle tańczyły w słońcu, mieszkał sobie Kupsio. Był mały, brązowy i okrągły, a leżał na liściu pod wielkim dębem. Każdego dnia patrzył, jak ptaki fruwają, jak mrówki biegają w kolejce, i myślał: „Ja też chcę być do czegoś potrzebny!”.

Kupsio westchnął: „Dlaczego jestem taki mały i niepozorny? Może jestem tylko kupą, która nikomu się nie przyda?”. Usłyszała go stara żaba, która siedziała na kamieniu obok. „Ach, Kupsiu, każdy ma swoją rolę. Nawet ty!” – powiedziała tajemniczo.

„Ale jaką?” – zapytał Kupsio, podskakując na liściu. „Zaraz zobaczysz” – odparła żaba i wskazała skaczącą pszczółkę. Pszczółka przyleciała do Kupsia, uśmiechnęła się i powiedziała: „Twój zapach mówi mi, gdzie są smaczne jagody. Dzięki tobie wiem, gdzie rosną!”.

Kupsio zdziwił się: „Naprawdę? Ja tylko leżę”. Wtedy pojawił się mały chrząszcz. „A ja zjadam twoje drobinki, żeby ziemia była żyzna. Dzięki tobie drzewa mają siłę!” – chrząszcz zatarł odnóża. Kupsio poczuł się dziwnie ważny.

„A co z tobą, Kupsiu?” – zapytała żaba. „Ja… ja chcę być potrzebny, ale nie wiem jak” – odpowiedział. Nagle zobaczył, jak wiewiórka sadzi żołądź w miejscu, gdzie Kupsio leżał. „Twój nawóz sprawi, że wyrośnie nowy dąb!” – pisnęła wiewiórka.

Kupsio uśmiechnął się od ucha do ucha. „Więc jestem jak mały ogrodnik?” – zapytał. „Dokładnie!” – zawołały wszystkie zwierzęta. Kupsio zrozumiał, że nie trzeba być dużym ani błyszczącym, żeby być ważnym. Wystarczy być sobą i pomagać innym.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kupsio zamknął oczy. Czuł się spokojny i szczęśliwy. „Dobranoc, lesie” – szepnął. „Dobranoc, Kupsiu” – odpowiedziały drzewa, a wiatr zaniósł jego sen daleko, aż do księżyca.

Kupsio zasnął, a jego małe kropki na liściu tańczyły w blasku gwiazd. Wiedział, że jutro znów będzie pomagał przyrodzie. I tak, w ciszy i spokoju, cały las zapadł w sen.