Nocne światło Leśnego Kwiatka

— Bajka do czytania —

W głębi zielonego lasu, gdzie promienie słońca igrały z liśćmi, rósł mały biały kwiatek o imieniu Lelek. Jego płatki były miękkie jak jedwab, a wokół unosił się słodki zapach.

Każdego ranka Lelek patrzył z zachwytem na swoje kolorowe sąsiadki: rudą makówkę, fioletowego dzwonka i żółtą stokrotkę. „Dlaczego ja jestem taki blady?” – myślał, wzdychając. Słońce ogrzewało wszystkie kwiaty, ale Lelek czuł się niewidoczny.

Gdy zapadał wieczór, las stawał się cichy i tajemniczy. Lelek bał się ciemności. Zginał płatki i szeptał: „Nikt mnie nie zobaczy, jestem zbyt mały i bezbarwny.” Nagle tuż obok pojawiło się maleńkie, migoczące światełko.

To był Świetlik Stefan. Miał złocistą lampkę, która tańczyła w powietrzu. „Dlaczego płaczesz, kwiatku?” – zapytał. Lelek opowiedział o swoim smutku. Stefan zaśmiał się cichutko: „Poczekaj, aż zajdzie księżyc.”

Gdy księżyc rozbłysnął nad drzewami, Świetlik Stefan poleciał nad Lelekiem. Ku zdumieniu kwiatka, jego białe płatki zaczęły delikatnie świecić – najpierw blado, potem jaśniej. „To magia przyjaźni” – szepnął Stefan. „Świecisz piękniej niż wszystkie kwiaty dnia.”

Lelek spojrzał na swoje płatki i zobaczył, że w ciemności są jak gwiazdki na ziemi. Makówka, dzwonek i stokrotka spały, a on świecił. „Jestem wyjątkowy!” – ucieszył się. Dziękował Stefanowi, który usiadł obok na listku.

Od tej nocy Lelek już nie bał się zmroku. Każdego wieczoru czekał na Świetlika, a razem rozświetlali leśne ścieżki. Inne kwiaty budziły się rano i podziwiały, jak bardzo Lelek jest szczęśliwy.

Kiedy gwiazdy na niebie mrugały do snu Lelek zwijał płatki i szeptał: „Dziękuję, lesie, za moją barwę nocy.” Świetlik gasił lampkę i kładł się obok. W lesie zapadała cisza, a mały kwiatek zasypiał spokojnie, wiedząc, że każde światło – nawet najcichsze – ma swój blask.