Laptony i zagadka migających literek

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za ekranem komputera, w maleńkiej krainie zwanej Komputolandią, mieszkały małe istotki zwane Laptonami. Były one wielkości ziarenka ryżu i uwielbiały skakać po klawiszach. Najmniejszym i najbardziej ciekawskim Laptonem był Nastek. Mieszkał w starej klawiaturze, a jego ulubionym zajęciem było podglądanie, jak dzieci odrabiają lekcje.

Pewnego wieczoru Nastek zobaczył, że jego przyjaciółka, dziewczynka o imieniu Misia, smutno patrzy w zeszyt. „Nie umiem rozwiązać tego zadania” – szepnęła. Nastek bardzo chciał pomóc. Wyskoczył z klawiatury i pobiegł do swojego przyjaciela Mikrusa, który wiedział wszystko o literkach i cyferkach.

Mikrus dał Nastkowi małą żarówkę, która rozjaśniała litery. „Musisz tylko przeskakiwać po odpowiednich klawiszach” – powiedział. Nastek wskoczył na literkę A, potem na B, ale nagle potknął się i spadł na spację. Na ekranie pojawiły się dziwne znaczki. „Ojej, znowu coś popsułem” – zmartwił się.

Misia spojrzała na ekran i uśmiechnęła się: „Ale zabawnie to wygląda!”. Nastek zrozumiał, że nawet z błędów można się cieszyć. Spróbował jeszcze raz. Tym razem wolniej, ostrożnie. Skakał z literki na literkę, a za nim podążały małe światełka. Litery same układały się w słowa.

Po chwili na ekranie pojawiło się zdanie: „Misiu, dasz radę!”. Dziewczynka aż podskoczyła z radości. „Dziękuję, mały Laptonie!” – zawołała. Nastek poczuł się dumny, ale też zmęczony. Usiadł na klawiszu Enter i przeciągnął się.

Wszystkie Laptony w klawiaturze zaczęły cicho nucić kołysankę. Nastek zamknął oczy, a wokół niego zapaliły się miliony małych kropek – jak gwiazdy na niebie. To były literki, które układały się w srebrzyste wzory.

Misia zgasiła lampkę i szepnęła: „Dobranoc, Nastek”. Lapton uśmiechnął się przez sen, bo wiedział, że następnego dnia znów będą się razem uczyć. A błędów już się nie bał – były jak puzzle, które trzeba cierpliwie ułożyć.