Bajka o latającym dywanie, który zgubił frędzle

— Bajka do czytania —

Zosia była małą dziewczynką, która uwielbiała zaglądać do każdego zakamarka starego domu swojej babci. Pewnego popołudnia, kiedy deszcz bębnił w szyby, wspięła się na strych. Wśród zakurzonych kufrów i pudełek leżał zwinięty, stary dywan – wyblakły, ale pełen kolorowych wzorów.

Zosia ostrożnie rozwinęła dywan. Ku jej zdziwieniu, dywan lekko uniósł się nad podłogę i zamrugał do niej frędzlami... ale zaraz – frędzli brakowało! Dywan wyglądał smutno. „Co się stało?” – zapytała Zosia. Dywan odpowiedział cichym szelestem: „Zgubiłem swoje frędzle. Bez nich nie mogę latać wysoko i daleko.”

Zosia postanowiła pomóc. Wsiadła na dywan, a ten unosząc się nisko, popłynął przez strychowe okno wprost w szare niebo. Lecąc nad miastem, dywan opowiadał, że frędzle mogły spaść podczas burzy. Nagle zobaczyli ptaka, który niósł w dziobie mały, srebrny frędzel. „To jeden z moich!” – zawołał dywan.

Podlecieli do ptaka, który okazał się bardzo przyjazny. Ptak powiedział, że znalazł frędzel na łące i myślał, że to błyszczący robaczek. Oddał go Zosi, a ta przywiązała go do dywanu. Dywan rozpromienił się, a jego lot stał się stabilniejszy. „Mamy jeszcze dwa do znalezienia” – powiedział.

Polecieli dalej, nad lasem i strumieniem. W wodzie błyszczał drugi frędzel, który płynął z prądem. Zosia nachyliła się i wyłowiła go. Dywan był szczęśliwy, ale wciąż czuł, że jest niekompletny. Ostatni frędzel musiał być gdzieś w chmurach, bo widzieli, jak iskrzy w słońcu.

Wznieśli się wysoko, aż do mglistych obłoków. Tam, na małej chmurce, leżał trzeci frędzel, błyszczący jak gwiazda. Zosia sięgnęła i przyszyła go do dywanu. Dywan roziskrzył się radością, a jego wzory zatańczyły w powietrzu. „Dziękuję! Teraz jestem cały!” – zawołał.

Lecąc z powrotem do domu, dywan unosił się miarowo i spokojnie. Zosia przytuliła się do miękkiego materiału i czuła, jak ciepły wiatr głaszcze jej policzki. Dotarli na strych, a dywan delikatnie opadł na podłogę. Zosia położyła się na nim i zamknęła oczy.

Noc zapadła cicho, a przez okno wpadały promienie księżyca. Dywan otulił Zosię jak koc, a ona szepnęła: „Dobranoc, latający przyjacielu.” Dywan odpowiedział cichutkim szelestem, a gwiazdy na niebie mrugały do nich przyjaźnie.