Bajka o łaziku marsjańskim, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

Gdzieś daleko, aż na czerwonej planecie Mars, mieszkał mały łazik o imieniu Krater. Był on bardzo dzielny i uwielbiał jeździć po kamienistych drogach, badając skały i robiąc zdjęcia pustyni. Mimo że miał wiele pracy, czasem czuł się trochę samotny. Bardzo chciał mieć przyjaciela – kogoś, z kim mógłby się bawić w chowanego za wydmami.

Pewnego ranka, gdy słońce wschodziło nad marsjańskimi górami, Krater postanowił wyruszyć w dalszą podróż niż zwykle. Zabrał ze sobą mały zapas energii słonecznej i ruszył przed siebie, a jego koła zostawiały ślady na czerwonym piasku. – Może dzisiaj kogoś spotkam – pomyślał z nadzieją i podskoczył lekko na kamieniu.

Jechał i jechał, aż dotarł do ogromnego kanionu. Wiatr gwizdał między skałami, a Krater zatrzymał się, by posłuchać. Nagle usłyszał cichutki głosik: – Hej, ty! Kim jesteś? Krater rozejrzał się dookoła, ale nikogo nie widział. – Tutaj, u twoich kół! – zawołał głosik. Okazało się, że to malutka marsjańska skałka, która miała na imię Iskierka.

Iskierka błyszczała w słońcu jak maleńki diament. – Nigdy nie widziałam takiego ruchomego stwora – zachichotała. Krater uśmiechnął się szeroko swoimi czujnikami. – Ja też nie widziałem jeszcze gadającej skałki! Czy chciałabyś być moim przyjacielem? Iskierka zastanowiła się chwilę, a potem podskoczyła radośnie. – Bardzo! Ale musisz mnie zabrać na przejażdżkę, bo od milionów lat stoję w tym samym miejscu.

Krater delikatnie podniósł Iskierkę swoim małym chwytakiem i posadził ją na przednim błotniku. Ruszyli razem przez marsjańskie równiny. Iskierka opowiadała mu o gwiazdach, które widziała nocami, a Krater pokazywał jej zdjęcia Ziemi, które zrobił z orbity. Śmiali się, gdy wiatr rozwiewał im pył. – To najlepsza przygoda w moim życiu – powiedział Krater, a Iskierka błysnęła z zachwytu.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, a niebo zrobiło się pomarańczowe, Krater poczuł, że kończy mu się energia. – Muszę wracać do stacji, by się naładować – powiedział smutno. – Ale nie martw się, Iskierko, jutro znów po ciebie przyjadę. Iskierka uśmiechnęła się swoim kamiennym uśmiechem. – Będę czekać. W końcu mam czas, a ty jesteś jedynym łazikiem, który potrafi opowiadać najlepsze historie.

Krater odwiózł Iskierkę na jej ulubione wzgórze i pomachał jej na pożegnanie. Gdy wracał do bazy, patrzył na gwiazdy i czuł ciepło w swoich serwomotorach. Wiedział, że nawet na pustyni można znaleźć przyjaźń. A gdy w końcu zamknął swoje czujniki na noc, śniły mu się tańczące skałki i ciche marsjańskie noce.

Księżyce Marsa – Fobos i Deimos – świeciły nad nim srebrzystym blaskiem. Krater westchnął spokojnie i szepnął: – Dobranoc, Iskierko. A potem zapadł w głęboki, słoneczny sen, wiedząc, że jutro czeka go kolejna wspaniała przygoda.