Leśne tajemnice małego jeżyka

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, gdzie promienie słońca przebijały się przez gęste korony drzew, mieszkał mały jeżyk o imieniu Igiełka. Był bardzo grzecznym zwierzątkiem, ale często czuł się smutny, bo kolce przeszkadzały mu w zabawie z innymi.

Pewnego dnia Igiełka wstał wcześniej niż zwykle i postanowił znaleźć przyjaciół, którzy nie będą bali się jego kolców. Poszedł na polanę, gdzie wiewiórka Tereska zbierała orzechy. – Witaj, Teresko! – zawołał. – Czy mogę ci pomóc? Ale Tereska odskoczyła, bojąc się, że Igiełka ją ukłuje.

Zasmucony jeżyk powędrował dalej. Spotkał zająca Białka, który skakał wesoło po łące. – Białku, pobawisz się ze mną? – zapytał nieśmiało. – Och, Igiełko, twoje kolce są takie ostre! – odpowiedział zając i szybko uciekł między krzaki. Igiełka usiadł pod wielkim dębem i prawie rozpłakał się z żalu.

Nagle usłyszał cichy głosik dobiegający z góry. To była sowa Mądrala, która siedziała na gałęzi i obserwowała wszystko z uwagą. – Nie martw się, mały jeżyku – powiedziała łagodnie. – Każdy z nas ma coś wyjątkowego. Ty masz kolce, ale one mogą ci pomóc w niespodziewany sposób. Igiełka podniósł głowę i spojrzał na sowę z nadzieją.

Sowa Mądrala zaprowadziła jeżyka na skraj lasu, gdzie rosły krzaki pełne soczystych jagód. – Spójrz – powiedziała. – Nikt nie może się do nich dostać, bo mają cierniste gałęzie. Ale ty, dzięki swoim kolcom, możesz bezpiecznie przecisnąć się między nimi! Igiełka ostrożnie wszedł między krzaki i rzeczywiście – był tam bezpieczny.

Zachwycony jeżyk zebrał pełno jagód i zaniósł je na polanę, gdzie bawiły się inne zwierzęta. – Mogę się z wami podzielić – zaproponował nieśmiało. Tereska i Białek podeszli z zaciekawieniem, a gdy spróbowali słodkich owoców, uśmiechnęli się do Igiełki. – Dziękujemy! – zawołali. – Jesteś bardzo miły. I wcale nie przeszkadzają nam twoje kolce.

Od tego dnia Igiełka zrozumiał, że każda cecha może być zaletą. Zamiast smucić się z powodu kolców, zaczął pomagać innym – na przykład przynosił orzechy z trudno dostępnych miejsc. Wiewiórka i zając stali się jego najlepszymi przyjaciółmi, a las stał się dla niego jeszcze piękniejszy.

Kiedy zapadł wieczór, Igiełka wrócił do swojej norki pod starym pniem. Przez okno widział gwiazdy, które migotały nad lasem. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Zamknął oczy i pomyślał: „Jestem wyjątkowy właśnie taki, jaki jestem”. I zasnął spokojnie, otulony ciepłem przyjaźni.