Bajka o liczbach, które zgubiły się w lesie

— Bajka do czytania —

W krainie Matematyki, gdzie wszystko było ułożone jak w zegarku, mieszkały wesołe cyfry. Jedynka była cienka i zawsze stała na baczność, Dwójka przypominała dumnego łabędzia, Trójka lubiła się wyginać, a Cztery – kręcić w kółko. Każda z nich miała swoje miejsce na osi liczbowej i nigdy się nie nudziły.

Pewnego wieczoru, gdy słońce powoli chowało się za pagórkami, Zerówka – okrąglutka i wiecznie roztargniona – zawołała: „Gdzie jest Dziesiątka? Miała nam opowiedzieć swoją historię!”. Cyfry rozejrzały się wokoło, ale Dziesiątki nigdzie nie było. Jedynka zmartwiła się: „Bez niej nie będziemy mogły policzyć palców u rąk ani stworzyć żadnej większej liczby!”.

Postanowiły wyruszyć na poszukiwanie. „Idźmy wszyscy razem!” – zaproponowała Dwójka, ale Trójka uparła się, że pójdzie swoją ścieżką. „Ja jestem za długa” – powiedziała Szesnastka, która przyłączyła się do grupy. „Nie zmieścimy się w leśnej ścieżce”. Cyfry zaczęły się kłócić, która jest ważniejsza i która powinna iść pierwsza.

Wtedy zza krzaka wyskoczył mały, zielony Lis Matematyczny. „Hopsasa!” – zawołał. „Widziałem waszą przyjaciółkę Dziesiątkę w Dolinie Plusów, ale droga jest pełna minusów – trzeba współpracować, żeby przejść przez przeszkody”. Cyfry popatrzyły po sobie. Jak mogą współpracować, skoro każda jest inna?

Wtedy mądra Jedynka powiedziała: „Każda z nas jest potrzebna. Bez Dwojki nie ma osiem, bez Trójki nie ma dziewięć, a bez zera nie ma dziesiątki!”. Cyfry objęły się długimi i krzywymi ramionami. Dwójka połączyła się z Trójką tworząc most, Cztery z Piątką zrobiły schodki, a Sześć i Siedem utworzyły drabinę.

I tak, jedna na drugiej, cyfry wspinały się w Dolinie Plusów. A gdy dotarły na miejsce, zobaczyły Dziesiątkę, która płakała pod drzewem. „Myślałam, że jestem za duża i nikt mnie nie potrzebuje” – szlochała. „Jak to?” – zdziwiły się cyfry. „Bez ciebie nie można policzyć dziesięciu palców, nie ma dziesięciozłotówki i nie ma setki!” – zaśmiała się Jedynka.

Wszystkie cyfry otoczyły Dziesiątkę i zatańczyły w kręgu od 0 do 10. A kiedy wróciły do krainy Matematyki, ułożyły się w spokojny rządek: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10. I każda wiedziała, że jest ważna. Niebo nad nimi usiane było gwiazdami, a księżyc świecił jak wielkie, okrągłe zero. „Dobranoc, cyferki” – szepnął wiatr.

I tak, jedna po drugiej, cyfry zamknęły swoje oczka – najpierw Jedynka, potem Dwójka, aż do Dziesiątki. W krainie Matematyki zapanowała cisza, a na osi liczbowej pojawiło się niebo pełne spadających gwiazd, które liczyły do snu. Śpijcie i wy, kochani, bo każdy z was jest jak wyjątkowa cyfra – niepowtarzalny i potrzebny.