Bajka o Lublinie: Magiczna kredka Janka

— Bajka do czytania —

Mały Janek mieszkał w starym, pięknym Lublinie. Jego dom stał tuż obok Zamku Lubelskiego, a z okna widać było wysoką Bramę Krakowską.

Pewnego popołudnia Janek bawił się na strychu swojego domu. Wśród starych skrzyń i kurzu znalazł coś niezwykłego – kredkę w kolorze złota, która delikatnie świeciła w słońcu. Gdy tylko jej dotknął, poczuł ciepło płynące w palce. „Co ty za tajemnicę kryjesz?” – szepnął i postanowił spróbować narysować coś na podłodze.

Narysował mały zamek z wieżami i basztami. Nagle rysunek zaczął się unosić, a z niego wyskoczył mały rycerz w zbroi. „Jestem strażnikiem Zamku Lubelskiego!” – zawołał wesoło. „Chodź, oprowadzę cię po moich komnatach!” Janek z zachwytem podążył za rycerzem, który opowiedział mu o dawnych królach i książętach, którzy mieszkali w zamku.

Potem Janek narysował Bramę Krakowską z wysoką wieżą. Z obrazu wyłonił się pan z długą brodą, ubrany w historyczny strój. „Witaj, jestem strażnikiem bramy!” – powiedział i zaprosił Janka na spacer po Starym Mieście. Razem przeszli przez wąskie uliczki, mijając kolorowe kamienice i małe sklepiki. Strażnik opowiadał o dawnych kupcach i rzemieślnikach, którzy handlowali na tym placu.

Następnie Janek narysował Trybunał Koronny – piękny budynek z kolumnami. Z rysunku wyskoczyła mądra sowa w okularach. „Jestem kronikarką tego miasta!” – huknęła. „Zapisuję wszystkie ważne wydarzenia. Chcesz usłyszeć o dawnych sądach i umowach?” Janek przytaknął, a sowa opowiedziała mu o tym, jak dawniej rozstrzygano spory i podpisywano ważne dokumenty.

Janek był zachwycony. Każdy rysunek ożywał i pokazywał mu inny zakątek Lublina. Narysował jeszcze Kościół Dominikanów, a z niego wyszedł zakonnik z latarką, który opowiedział o podziemnych korytarzach pod miastem. Potem narysował fontannę na Placu Litewskim, a z niej wytrysnął mały delfinek, który tańczył w kroplach wody. Janek śmiał się i bawił, ucząc się przy tym tylu ciekawych rzeczy.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Janek poczuł zmęczenie. Usiadł na podłodze strychu i spojrzał na swoje rysunki. Wszystkie postacie machały mu na pożegnanie i znikały w obrazkach. Janek uśmiechnął się i powiedział: „Dziękuję, magiczna kredko. Dziś poznałem moje miasto jak nigdy wcześniej.”

Potem narysował na suficie małą, srebrną gwiazdkę. Światło gwiazdki rozlało się po strychu, a Janek położył się na miękkim dywanie. Zamknął oczy, a wokół zapanowała cisza. Słyszał tylko delikatny szum wiatru i bicie swojego serca. „Dobranoc, Lublinie” – szepnął i zasnął spokojnie, otulony ciepłem magicznej nocy.