Lew, który nie lubił ryczeć

— Bajka do czytania —

W złotej sawannie mieszkał lew o imieniu Leon. Miał wielką, puszystą grzywę i szedł tak cicho, jakby stąpał po watce. Ale był jeden problem – Leon nie lubił ryczeć.

Każdego ranka inne lwy budziły sawannę głośnym: „WRAAA!”. Leon próbował, ale z jego paszczy wychodziło tylko cichutkie: „miau… miau…”.

„Nie jesteś prawdziwym lwem!” – śmiały się małpy. „Lwy muszą ryczeć, żeby wszyscy wiedzielli, jacy są silni!” – powtarzał stary bawół.

Pewnego dnia mała myszka Figa wpadła do głębokiej dziury. Pisnęła cienko: „Pomocy! Nikt mnie nie słyszy!”. Leon podszedł i zobaczył wystraszone oczka.

„Nie umiem głośno ryczeć” – szepnął Leon. Ale Figa odpowiedziała: „To nic, ja też nie. Ale ty masz wielkie łapy i dobrą głowę! Może coś wymyślisz?”.

Leon pomyślał chwilę, potem delikatnie wsunął swój długi ogon do dziury. Figa złapała się ogona i po chwili była bezpieczna na trawie. „Uratowałeś mnie!” – ucieszyła się myszka.

Wieczorem wszystkie zwierzęta zebrały się wokół Leona. „Jak to zrobiłeś bez ryczenia?” – pytały zdziwione. Leon uśmiechnął się: „Nie trzeba ryczeć, żeby pomagać. Wystarczy mieć dobre serce i sprytny ogon”.

Od tamtej pory Leon został Strażnikiem Sawanny. Nie ryczy głośno, ale wszyscy wiedzą, że jest najodważniejszym lwem. Bo siła mieszka w sercu, nie w gardle. A gdy zapada noc, Leon kładzie się na miękkiej trawie i patrzy w gwiazdy.

Słychać tylko cichutkie mruczenie – tak Leon nuci swoim przyjaciołom kołysankę. Dziś też wszystkim mówi: „Dobranoc, śpijcie spokojnie”. I same lwie oczy sennie się zamykają, a gwiazdy migają nad sawanną jak małe światełka.