Bajka o Majówce, która przyniosła wiosnę

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za siedmioma górami i siedmioma lasami, mieszkała sobie mała chmurka o imieniu Majówka. Była to chmurka wyjątkowa, bo zamiast deszczu, z jej brzuszka sypały się kolorowe płatki kwiatów. Każdego ranka budziła się z uśmiechem i leciała nad łąkami, by siać radość.

Pewnego dnia Majówka obudziła się i poczuła, że coś jest nie tak. Jej brzuszek był szary i ciężki, a zamiast płatków, zaczęły z niego kapać zimne krople. „Ojej, chyba zgubiłam swój uśmiech” – szepnęła smutno. Próbowała się uśmiechnąć, ale nic z tego. Jej płatki stały się szare i smutne.

Postanowiła polecieć do swojej przyjaciółki, Złotej Iskierki, która mieszkała w promieniach słońca. „Iskierko, pomóż mi! Straciłam swój uśmiech i nie wiem, jak go odnaleźć” – powiedziała Majówka. Iskierka zatrzepotała radośnie: „Nie martw się, mała. Prawdziwy uśmiech nie ginie, tylko czasem się chowa. Polećmy do Wiatru Wiosennego, on zna wszystkie tajemnice.”

Wiatr Wiosenny był stary i mądry. Miał długą, srebrną brodę i oczy jak błękitne niebo. „Widzę, że masz kłopot, Majówko” – powiedział łagodnie. „Twój uśmiech schował się w twoim sercu, bo zapomniałaś, jak pięknie jest dawać innym radość. Pomyśl o kimś, komu możesz pomóc.”

Majówka zamknęła oczy i pomyślała o małym kwiatuszku, który rósł na skraju łąki. Był blady i smutny, bo brakowało mu słońca. „Może polecę do niego i spróbuję go rozweselić?” – pomyślała. I choć jej brzuszek wciąż był szary, postanowiła spróbować.

Poleciała nad łąkę i delikatnie otuliła kwiatuszka swoimi chmurowymi ramionami. „Nie bój się, mały” – szepnęła. „Przyniosłam ci trochę ciepła.” I wtedy stało się coś niesamowitego. Z jej brzuszka zaczęły sypać się złote płatki, a kwiatuszek rozkwitł w piękny, czerwony kwiat. Majówka poczuła, jak jej serce wypełnia ciepło.

„Udało się!” – zawołała radośnie. Jej brzuszek znów był biały i puszysty, a z niego sypały się kolorowe płatki. Wiatr Wiosenny uśmiechnął się pod nosem: „Widzisz, Majówko? Twój uśmiech był zawsze z tobą. Wystarczyło, że pomyślałaś o innych.”

Od tego dnia Majówka każdego ranka budziła się i leciała nad łąkami, by siać radość. A gdy czasem czuła się smutna, przypominała sobie o małym kwiatuszku i uśmiechała się do siebie. Wieczorem, gdy gwiazdy zaczynały migotać na niebie, Majówka kładła się spać na miękkiej chmurce, a wokół niej tańczyły srebrne iskierki. „Dobranoc, świecie” – szeptała i zasypiała spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie mogła komuś pomóc.