Małpka Zuzia i tajemnica tęczowego mostu

— Bajka do czytania —

W zielonej dżungli, gdzie palmy sięgały nieba, mieszkała mała małpka o imieniu Zuzia. Miała mięciutkie futerko i wielkie, ciekawe oczy. Każdego dnia skakała po gałęziach, szukając przygód.

Zuzia uwielbiała swoją ulubioną huśtawkę z liany. Gdy tylko wstawała, biegła do niej, aby poczuć wiatr we włosach. Pewnego razu usłyszała cichy płacz. To był mały ptaszek, który zgubił swoją piórkową zabawkę.

Zuzia zatrzymała się i zapytała: „Czego szukasz, ptaszku?”. Ptaszek odpowiedział: „Zgubiłem swój kolorowy piórkowy wiatraczek, który dostałem od mamy. Teraz nie mam czym się bawić”. Małpce zrobiło się żal.

Zuzia pomyślała o swojej huśtawce. „Mogę ci pomóc” – powiedziała. „Ale najpierw muszę znaleźć coś, co cię rozweseli”. Rozejrzała się dookoła. W oddali zobaczyła tęczowy most – przejście z kolorowych kwiatów.

Pobiegła w stronę mostu, skacząc z gałęzi na gałąź. Po drodze spotkała małego leniwca, który smutno siedział na drzewie. „Dlaczego jesteś smutny?” – zapytała. Leniwiec westchnął: „Nikogo nie mam do zabawy”.

Zuzia zaproponowała: „Chodź ze mną! Pomożemy ptaszkowi znaleźć jego wiatraczek”. Leniwiec uśmiechnął się szeroko. Razem ruszyli w stronę tęczowego mostu. Po drodze zbierali kolorowe listki i kwiaty.

Gdy dotarli do mostu, Zuzia zobaczyła, że wiatraczek ptaszka utknął wysoko na gałęzi. „Musimy go zdjąć” – powiedziała. Małpka, będąc zwinna, szybko wdrapała się na drzewo i delikatnie zdjęła wiatraczek.

Ptaszek był bardzo szczęśliwy. „Dziękuję!” – zaćwierkał. „Teraz mam z kim się bawić”. Leniwiec dodał: „To była wspaniała przygoda”. Zuzia uśmiechnęła się. Zrozumiała, że pomaganie innym sprawia, że serce rośnie.

Wieczorem, gdy księżyc rozświetlił niebo, Zuzia wróciła na swoją huśtawkę. Ale teraz nie była sama – obok niej siedział ptaszek i leniwiec. Razem kołysali się w rytm gwiazd, a Zuzia czuła, że to najlepszy dzień w jej życiu.

Zasypiając, Zuzia patrzyła w niebo. Na górze migotały małe światełka – gwiazdy. „Jutro znów będziemy pomagać” – szepnęła do siebie. I zasnęła spokojnie, otulona ciepłym futerkiem, wiedząc, że przyjaźń jest największym skarbem.