Bajka o małym piesku, który szukał swojego miejsca

— Bajka do czytania —

Mały piesek o imieniu Kropka mieszkał w czerwonej budzie na skraju lasu. Miał miękkie, brązowe uszy i białą łatkę na nosie, która wyglądała jak kropelka mleka. Kropka uwielbiał biegać, merdać ogonkiem i zbierać patyki, ale czasem czuł się samotny. Jego dom stał daleko od innych domów, a jedynymi sąsiadami były wiewiórki i ptaki.

Pewnego ranka Kropka postanowił wyruszyć w podróż, by znaleźć miejsce, gdzie będzie potrzebny. Szedł leśną ścieżką, mijając mchy i jagody, aż spotkał zająca, który próbował wyciągnąć marchewkę z twardej ziemi.

Piesek zaproponował pomoc. Skoczył obok zająca i zaczął kopać łapkami. Marchewka wyskoczyła z ziemi jak z procy! Zając ucieszył się i dał Kropce małą marchewkę na drogę, ale Kropka nie czuł, żeby to było jego miejsce. Pożegnał się i ruszył dalej.

Następnie trafił na polanę, gdzie mały jeżyk płakał, bo zgubił swoją mamusię. Kropka powąchał ziemię, merdnął ogonem i ruszył tropem. Zaprowadził jeżyka prosto do mamy, która przytuliła synka i podziękowała psu orzechowym ciasteczkiem. Kropka poczuł ciepło w sercu, ale wciąż myślał: „To jeszcze nie to miejsce”.

Szedł dalej, aż usłyszał ciche piski z wiklinowego koszyka pod starym dębem. W środku leżały trzy małe kocięta, które nie miały mamy. Były zmarznięte i głodne. Kropka delikatnie ogrzał je swoim futrem, a potem pobiegł po pomoc do pana w czerwonej czapce – leśniczego, który zawsze pomagał zwierzętom.

Leśniczy zabrał kocięta do swojej ciepłej izby. Odwrócił się do Kropki i powiedział: „Dzielny piesku, zostań ze mną. Potrzebuję kogoś, kto pomoże mi opiekować się zwierzętami, które nie mają domu. Będziesz moimi oczami i łapami”. Kropka zamerdał ogonkiem tak mocno, że aż zakręciło mu się w głowie.

Zrozumiał, że miejsce, którego szukał, nie było daleko – to był dom, w którym mógł pomagać i czuć się potrzebnym. Każdego dnia biegał po lesie z leśniczym, wskazywał drogę zagubionym zwierzętom i przynosił uśmiech każdemu, kogo spotkał. A wieczorem zwijał się w kłębek w swojej czerwonej budzie i patrzył w gwiazdy.

Teraz, gdy zapada noc, Kropka kładzie swój pyszczek na miękkiej poduszce i słyszy szum liści i śpiew świerszczy. Jego ogonek zwisa bezwładnie, a oczy same się zamykają. Mały piesek wie, że znalazł swoje miejsce – wśród bliskich, pod rozgwieżdżonym niebem. Dobranoc, Kropko. Dobranoc, mały odkrywco.