Magiczny koc mamy

— Bajka do czytania —

Mały Kuba siedział na podłodze w pokoju mamy i przyglądał się, jak jej palce zręcznie prowadzą igłę. Mama szyła coś dużego i kolorowego, a Kuba był ciekawy, dla kogo to przeznaczone.

– Mamo, dla kogo szyjesz ten koc? – zapytał Kuba, podnosząc wzrok. Mama uśmiechnęła się tajemniczo i pokręciła głową. – To niespodzianka – powiedziała cicho. Kuba westchnął i usiadł bliżej. Patrzył, jak nitka wije się przez materiał, a igła tańczy w świetle lampy.

– Widzisz ten zielony kawałek? – mama wskazała na fragment. – Pamiętasz naszą wycieczkę do lasu? Zaczepiłeś się o krzak i urwałeś kawałek koszuli. Kuba roześmiał się, bo przypomniał sobie, jak wtedy biegł za motylem. – A ten niebieski? – zapytała mama, dotykając miękkiego materiału. – To z firanki, którą udekorowaliśmy na twoje urodziny.

Kuba zamilkł. Nagle zrozumiał, że każdy skrawek to kawałek ich wspólnych chwil. Mama szyła wszystkie te momenty w jeden wielki koc – ich własną historię. – To dla mnie? – wyszeptał. Mama skinęła głową.

Kiedy mama podała mu gotowy koc, Kuba poczuł, jakby dostał w prezencie całe lato, całą jesień i wszystkie święta razem. Koc był ciepły i pachniał domem. – Dziękuję, mamo – powiedział i przytulił materiał do policzka.

Tego wieczoru Kuba położył się do łóżka, a mama otuliła go kocem. – To najpiękniejszy koc na świecie – szepnął. Mama pogładziła go po głowie i zgasiła światło. Przez okno wpadało miękkie światło księżyca.

– Dobranoc, mój skarbie – powiedziała mama. – Dobranoc – odpowiedział Kuba, wtulając twarz w kolorowe nitki. I tak zamknął oczy, czując, jak każdy ścieg opowiada mu cichą historię o miłości. Spokojny sen przyszedł szybko, a gwiazdy na niebie mrugały porozumiewawczo.