Bajka o nowym domku dla wiewiórki i jeżyka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkała wiewiórka Kitka. Jej dziupla w starym dębie robiła się coraz ciaśniejsza, a gałęzie uginały się pod ciężarem zapasów orzechów. "Potrzebuję większego domu" - pomyślała Kitka pewnego słonecznego poranka.

Kitka wyruszyła na poszukiwania nowego mieszkania. Przeskakiwała z gałęzi na gałąź, zaglądała do dziupli dzięcioła, ale wszystkie były zajęte. Nagle usłyszała cichutkie pochlipywanie. To był mały jeżyk Kolczatek, który siedział pod krzakiem i ocierał łapką łzy.

"Czemu płaczesz?" - zapytała Kitka. "Moja norka zapadła się po ulewie" - odpowiedział jeżyk. "Szukam nowego domu, ale wszystkie są za małe albo zimne".

Wiewiórka uśmiechnęła się: "Ja też szukam nowego domu. Może poszukamy razem?" I tak wyruszyli we dwoje. Szli przez las, aż dotarli do polanki, na której stała stara, opuszczona chata bobra. "To miejsce jest duże, ale zniszczone" - powiedział Kolczatek.

Wtedy przybiegła sowa Mądralina: "Widzę, że szukacie domu. Pomożemy wam!" Zawołała inne zwierzęta. Bóbr naprawił dach, ptaki przyniosły suchą trawę i mech, a zające przyniosły miękkie liście. Kitka i Kolczatek z wdzięcznością przyjęli pomoc.

Razem wyremontowali chatę. Wiewiórka dostała wysoki kąt na półkach dla orzechów, a jeżyk - ciepłe legowisko przy piecu. Dom stał się przytulny i duży. "Najważniejsze, że mamy dobrych sąsiadów" - powiedziała Kitka.

Zwierzęta urządziły wielkie przyjęcie. Każdy przyniósł coś smacznego: miód od pszczół, jabłka od saren, a Kitka orzechy. Gdy zapadł zmrok, wszyscy położyli się spać. Kolczatek zwinął się w kłębek, a wiewiórka schowała ogon pod brodę.

Przez okno wpadało miękkie światło księżyca. Na niebie rozbłysły gwiazdy, a z oddali dochodził szum drzew. "Dobranoc, nowy domku" - wyszeptała Kitka. "Dobranoc, przyjaciele" - odpowiedział cichutko jeżyk. I tak zasnęli, otuleni spokojem i ciepłem przyjaźni.