Bajka o Mikołajkach

— Bajka do czytania —

W małym lesie, otulonym pierwszym śniegiem, mieszkał krasnal Mikołajek. Miał czerwoną czapeczkę, brodę jak watę i wielkie, dobre serce. Pewnego grudniowego poranka obudził się i zobaczył, że zima zawitała na dobre – wszędzie biało, a płatki śniegu wirowały wesoło w powietrzu.

Mikołajek uwielbiał zimę, ale wiedział, że dla niektórych mieszkańców lasu to trudny czas. Szybko naciągnął swój ciepły sweterek, chwycił mały koszyczek i wyruszył na spacer. Po drodze spotkał wiewiórkę Rudkę, która smutnie patrzyła na swoje drzewo. – Co się stało, Rudko? – zapytał Mikołajek. – Nie mogę znaleźć moich zapasów orzechów – westchnęła wiewiórka. – Śnieg przykrył wszystko.

Mikołajek nie zastanawiał się długo. Pomógł Rudce odgarnąć śnieg łapkami i znaleźć ukryte orzechy. – Dziękuję! – zawołała radośnie wiewiórka i wręczyła Mikołajkowi trzy złote orzeszki na szczęście. Mikołajek schował je do kieszeni i ruszył dalej.

Nagle usłyszał ciche stukanie. To jeżyk Igiełka próbował wejść do swojej norki, ale wejście było zamarznięte. – Pomóż mi, Mikołajku! – poprosił. Mikołajek zdjął swoją czapeczkę i delikatnie odtajał lód ciepłym oddechem. Wejście się otworzyło, a jeżyk mógł schować się do środka. – Dziękuję, będziesz miał miejsce w mojej norce, jeśli kiedyś zmarzniesz – powiedział Igiełka i podał Mikołajkowi mały, błyszczący kamyk.

Mikołajek szedł dalej, aż dotarł do polany, gdzie zobaczył ptaszka, który próbował rozprostować skrzydełka. – Nie mogę odlecieć, bo mam zmarznięte piórka – zaćwierkał. Mikołajek otulił ptaszka swoim szalikiem i ogrzał go swoimi rękoma. Ptaszek odzyskał siły i wzbił się w powietrze, zostawiając na dłoni Mikołajka jedno srebrne piórko.

Zapadał zmrok, a Mikołajek zrobił się bardzo zmęczony. Usiadł pod wielkim dębem i spojrzał w niebo. Nagle jedna z gwiazd zaczęła migotać jaśniej niż inne. – Mikołajku, widziałyśmy, jak pomagałeś dzisiaj zwierzętom – szepnęła gwiazdka. – W nagrodę podaruję ci magiczną iskierkę. Gdy tylko jej dotkniesz, wszystkie twoje dobre uczynki zamienią się w ciepło, które ogrzeje las przez całą zimę.

Mikołajek dotknął iskierki i poczuł przyjemne ciepło rozchodzące się po całym ciele. Wokół niego zaiskrzyło, a śnieg zaczął delikatnie świecić. Wiewiórka, jeżyk i ptaszek poczuli się bezpieczniejsi. Mikołajek uśmiechnął się – wiedział, że to magia pomagania. Wrócił do swojej chatki pod grzybem, położył się na miękkim mchu i zamknął oczy. Gwiazdy na niebie tańczyły cicho, a las otulił go spokojnym snem.