Bajka o Mikołaju, który rozdawał uśmiechy

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym miasteczku mieszkał chłopiec o imieniu Mikołaj. Nie był to Święty Mikołaj z bajek, ale zwykły, wesoły chłopiec, który bardzo lubił grudzień. Wszędzie wokół migotały kolorowe lampki, a z kominów unosił się zapach pierników. Mikołaj co roku pomagał mamie pakować prezenty dla rodziny, ale w tym roku poczuł, że chce zrobić coś więcej – sprawić, by uśmiech nie znikał z twarzy innych.

Pewnego dnia Mikołaj wziął duży worek i postanowił roznosić prezenty po całym miasteczku. Włożył do niego wszystko, co miał: pluszowego misia, kolorowe kredki, a nawet swoją ulubioną czapkę. Biegał od domu do domu, pukał i wręczał podarunki. Na początku ludzie się cieszyli, ale szybko okazało się, że nie każdy chciał tych rzeczy – pani Kowalska miała już pięć misiów, a mały Jaś wolałby książkę o dinozaurach.

Mikołaj usiadł na ławce pod latarnią i westchnął. „Dlaczego moje prezenty nie trafiają w serca?” – pomyślał. Wtedy zobaczył starszego pana, który samotnie odśnieżał chodnik. Mikołaj podszedł do niego i zapytał: „Czy mogę pomóc?” Pan uśmiechnął się i powiedział: „Bardzo chętnie, chłopcze. Ciepłe słowo i pomocna dłoń to najlepszy prezent, jaki można dostać.”

Mikołaj wziął łopatę i razem odśnieżyli cały chodnik. Potem pan zaprosił go na gorącą czekoladę i opowiedział mu o swoich wnukach, które mieszkają daleko. Mikołaj słuchał uważnie, a potem narysował dla niego mały obrazek – dom z kominem i śniegiem. Panowi zakręciły się łzy ze wzruszenia. „To najpiękniejszy prezent pod choinką” – szepnął.

Od tej chwili Mikołaj zrozumiał, że prezenty to nie tylko rzeczy. Każdego dnia robił coś dobrego: pomagał mamie w kuchni, czytał bajki młodszej siostrze, a sąsiadce przynosił świeże bułki ze sklepu. Ludzie w miasteczku mówili o nim: „Mały Mikołaj rozdaje uśmiechy” – i rzeczywiście, gdziekolwiek się pojawił, na twarzach pojawiał się radosny uśmiech.

Nadszedł wieczór wigilijny. Mikołaj usiadł przy oknie i patrzył w niebo pełne gwiazd. Czuł, że w jego sercu jest ciepło, które rozchodzi się po całym domu. Mama podeszła do niego i przytuliła go mocno. „Jesteś moim największym skarbem” – powiedziała. Mikołaj uśmiechnął się i szepnął: „A ty moim, mamusiu.”

Wtedy na niebie pojawiła się jedna, wyjątkowo jasna gwiazda. Mikołaj zamknął oczy i pomyślał o wszystkich, których dziś uszczęśliwił. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Powoli sen otulał go swoją miękką kołderką, a gwiazdy śpiewały mu cichą kołysankę. Dobranoc, mały Mikołaju – szumiał wiatr. Dobranoc, miasteczku – odpowiadał śnieg.