Bajka o Mikołaju i zajączku Kiciusiu

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym lesie, gdzie drzewa były przykryte białym puchem, mieszkał mały zajączek o imieniu Kicuś. Miał miękkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze sterczały w górę. Lubił skakać po śniegu i chrupać marchewki, ale czasami czuł się samotny, bo wszystkie inne zwierzęta spały zimowym snem.

Pewnego wieczoru, gdy niebo rozświetliły tysiące gwiazd, Kicuś zobaczył jedną szczególnie jasną gwiazdę, która spadała powoli za wzgórzem. Zaciekawiony, postanowił iść za nią. Szedł małymi kroczkami przez biały, skrzypiący śnieg. Śnieg iskrzył się w świetle księżyca, a na gałęziach wisiały sople lodu.

Po chwili dotarł do małego domku z czerwonym dachem i kominem, z którego unosił się ciepły dym. Przed domkiem stał starszy pan z długą, białą brodą i w czerwonej czapce z pomponem. To był Mikołaj! Uśmiechnął się do Kicusia i zapytał łagodnym głosem: 'Dlaczego jesteś smutny, mały zajączku? Opowiedz mi, co cię trapi.'

Kicuś otarł łapką oczko i powiedział: 'Nie mam z kim się bawić. Wszyscy moi przyjaciele śpią, a ja jestem sam. Nawet gwiazdy wydają się dzisiaj daleko.' Mikołaj pokiwał głową i sięgnął do swojej dużej, czerwonej torby. Wyjął mały, srebrny dzwonek i podał go Kiciusiowi. 'Ten dzwonek ma magiczną moc – gdy zadzwonisz, usłyszą go wszystkie zwierzęta w lesie. Spróbuj!'

Kicuś wziął dzwonek i ostrożnie nim potrząsnął. Rozległ się cichy, dźwięczny dźwięk, jakby śpiewały srebrne krople lub małe dzwoneczki. Dźwięk niósł się daleko przez las. Natychmiast z różnych stron przybiegły zwierzęta: wiewiórka z puszystym, rudym ogonem, sowa z wielkimi, żółtymi oczami i mały lis o lśniącym futerku. 'Co to za piękny dźwięk?' zapytały chórem.

Kicuś pokazał im dzwonek. Wiewiórka zadzwoniła pierwsza, potem sowa, a na końcu lis. Każdy dźwięk był inny: jeden wysoki, drugi niski, a jeszcze inny delikatny. Zwierzęta zaczęły tańczyć w śniegu, skakać i wirować. Kicuś śmiał się głośno, bo nigdy nie bawił się z tyloma przyjaciółmi. Mikołaj patrzył na nich z uśmiechem i głaskał swoją brodę.

Wkrótce zrobiło się ciemno, a gwiazdy na niebie zaświeciły jeszcze jaśniej. Zwierzęta pożegnały się z Kiciusiem, dziękując mu za wspaniałą zabawę, i pobiegły do swoich norek. Kicuś wrócił do swojego domku z mchu, położył się na miękkim posłaniu i przytulił dzwonek do siebie. Słyszał jeszcze jego cichy, kojący dźwięk, który kołysał go do snu. 'Dobranoc, Mikołaju – szepnął – dobranoc, gwiazdy.' I zamknął oczy, zasypiając spokojnie.