Bajka o Mikołaju i elfach, która uratowała święta

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w Krainie Wiecznego Śniegu, mieszkał mały chłopiec o imieniu Mikołaj. Mikołaj nie był jeszcze dorosłym brodatym panem w czerwonym kubraku – był zwyczajnym dzieckiem, które uwielbiało zimę, śnieg i zabawy z elfami. Elfy były małe, zwinne i miały srebrzyste skrzydła, które migotały w blasku gwiazd. Każdego wieczoru Mikołaj i elfy spotykali się w wielkiej, przytulnej sali, by planować, jak sprawić radość wszystkim dzieciom na świecie.

Pewnego dnia, gdy śnieg sypał gęsto, a wiatr huczał w kominach, Mikołaj usłyszał smutny dźwięk dobiegający z warsztatu elfów. Podszedł cichutko i zobaczył Elfa Tupcia, który siedział na stosie połamanych sanek i ocierał łzy. „Co się stało, Tupciu?” – zapytał Mikołaj. „Nie mogę zrobić sanek dla dzieci z dalekiej wioski” – wyszeptał elf. „Moje drewno pękło, a klej zamarzł.” Mikołaj pogłaskał go po głowie i powiedział: „Nie martw się, razem coś wymyślimy.”

Pomysł pojawił się nagle. Mikołaj zaproponował, by zamiast sanek zrobili coś innego – małe, kolorowe latarenki z papieru i szyszek. „Każde dziecko może dostać latarenkę, która rozświetli mu noc” – powiedział. Elfy zaklaskały i zabrały się do pracy. Tupcio zapomniał o smutku, a jego małe rączki zaczęły składać papier i przyklejać brokat. Mikołaj pomagał, dmuchając w zimne kleje, by szybciej wyschły.

Kiedy latarenki były gotowe, okazało się, że jest ich za mało dla wszystkich dzieci. „Co teraz?” – zmartwił się Tupcio. Mikołaj pomyślał chwilę i rzekł: „A gdyby tak podzielić się tym, co mamy? Każdy elf może dać jedną latarenkę, a ja oddam swoją ulubioną zabawkę, by zrobić miejsce dla kolejnej.” Elfy spojrzały na siebie i zgodziły się. Wkrótce każdy przyniósł coś od siebie – guzik, wstążkę, a nawet iskierkę ze swoich skrzydeł.

Z tych drobnych darów powstały nowe latarenki – jeszcze piękniejsze i bardziej błyszczące. Mikołaj i elfy spakowali je do worków i wyruszyli w podróż po niebie. Lecąc nad domami, zrzucali latarenki delikatnie, by spadały jak śnieżynki. Dzieci budziły się rano i widziały przy łóżkach małe światełka, które ogrzewały ich serca.

W jednym z domków mieszkała mała księżniczka Zosia, która była chora i nie mogła wyjść na śnieg. Gdy zobaczyła latarenkę, uśmiechnęła się po raz pierwszy od wielu dni. „To magia” – szepnęła. Mikołaj, patrząc z góry, poczuł ogromną radość. Zrozumiał, że nie trzeba wielkich prezentów, by uszczęśliwić innych – wystarczy odrobina pomysłowości i chęć dzielenia się.

Gdy wrócili do Krainy Wiecznego Śniegu, Tupcio przytulił Mikołaja i powiedział: „Dzięki tobie święta są naprawdę wyjątkowe.” Mikołaj uśmiechnął się i odparł: „To my wszyscy razem je stworzyliśmy.” Tej nocy, gdy gwiazdy świeciły jasno, a śnieg cicho padał, Mikołaj i elfy usiedli wokół kominka, popijając gorącą czekoladę. Powoli ich oczy zamykały się, a sny były pełne kolorowych latarenek i uśmiechniętych dzieci. Dobranoc, mały Mikołaju. Dobranoc, elfy. Śpijcie spokojnie, bo jutro znów będziecie mogli dawać radość.