Bajka o Mikołaju – słuchowisko dla 2-latka

— Bajka do czytania —

W lesie, na skraju polany, stał mały domek z czerwonym dachem. Mieszkał w nim mały Mikołaj. Miał niebieskie oczy i uśmiech jak promyk słońca. Codziennie bawił się z leśnymi zwierzętami i patrzył w niebo pełne gwiazd.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wszedł na swoje miejsce, Mikołaj usłyszał cichutki płacz. Ktoś szlochał pod sosną. To była mała, srebrna gwiazdka. Jej promienie drżały ze smutku.

– Dlaczego płaczesz? – zapytał Mikołaj, klękając obok. Gwiazdka odpowiedziała cieniutkim głosikiem: – Spadłam z nieba i nie mogę znaleźć drogi do domu. Jestem taka samotna.

Mikołaj pogłaskał ją po promyku. – Nie martw się! Pomogę ci. Lekko podniósł gwiazdkę i położył ją na swojej rękawiczce. Razem poszli na polanę, skąd dobrze było widać niebo.

– Spójrz, tam wysoko jest twoje miejsce – powiedział Mikołaj, wskazując palcem. – Ale jak cię tam zanieść? Gwiazdka uśmiechnęła się i szepnęła: – Wystarczy, że o mnie pomyślisz i zaufasz swojemu sercu.

Mikołaj zamknął oczy. Wyobraził sobie, jak gwiazdka sunie w górę, świecąc coraz jaśniej. Kiedy otworzył oczy, gwiazdka uniosła się lekko, wirowała w powietrzu i wróciła na swoje miejsce. Zaświeciła tak mocno, że cała polana stała się ciepła i złota.

– Dziękuję, Mikołaju! – zawołała gwiazdka. – Za twoją dobroć podaruję ci mały promyk. Będzie cię ogrzewał każdej nocy. I rzeczywiście, na ramieniu Mikołaja zatańczył malutki, ciepły blask.

Mikołaj wrócił do domku. Położył się w łóżeczku, a promyk tańczył nad jego głową. Mama otuliła go kołderką i zaśpiewała cichą kołysankę. Mikołaj patrzył przez okno na gwiazdki, ziewnął i uśmiechnął się. Wszystko było dobrze.

Na niebie świeciła ta jedna, wyjątkowa gwiazdka – przyjaciółka Mikołaja. A mały chłopiec zasnął spokojnie, marząc o srebrnych promykach i leśnych przygodach. Dobranoc, mały Mikołaju.