Jak wiewióreczka Polcia okazywała miłość

— Bajka do czytania —

Mała wiewióreczka Polcia bardzo kochała swoją mamę. Pewnego dnia pomyślała: 'Jak mogę jej pokazać, jak bardzo ją kocham?'

Polcia postanowiła nazbierać najpiękniejszych orzechów w lesie. Biegała od drzewa do drzewa, szukając tych największych i najdorodniejszych. Gdy wróciła do domu, z dumą położyła je przed mamą. Mama uśmiechnęła się ciepło, ale Polcia czuła, że to jeszcze nie to.

Następnego dnia postanowiła zrobić bukiet z kolorowych liści. Wybrała czerwone, żółte i pomarańczowe – najpiękniejsze, jakie znalazła. Podała go mamie i powiedziała: 'To dla ciebie, mamusiu!' Mama przytuliła ją mocno, ale Polcia wciąż myślała, że mogłaby zrobić coś więcej.

Zmartwiona usiadła na gałęzi i patrzyła, jak inne zwierzęta okazują sobie miłość. Ptaszek śpiewał piosenkę, a zajączek tańczył. Polcia westchnęła: 'Ja nie umiem tak pięknie śpiewać ani tańczyć...'

Wtedy podeszła do niej mama i usiadła obok. 'Polciu, widzę, że bardzo się starasz, ale miłość nie musi być wielka i głośna. Czasem wystarczy zwykłe przytulenie, pomoc w sprzątaniu, albo uśmiech.' Polcia spojrzała na mamę zdziwiona.

'Naprawdę? Nawet gdy pomagam ci zbierać szyszki?' – zapytała. Mama pokiwała głową. 'Tak, kochanie. Każdy mały gest, który robisz z serca, jest dowodem miłości.' Polcia poczuła, że coś w niej rośnie – ciepło i radość.

Od tego dnia Polcia zaczęła inaczej patrzeć na codzienne chwile. Pomagała mamie sprzątać dziuplę, dzieliła się swoimi orzechami, a gdy mama była zmęczona, kładła jej na kolanach swoją miękką łapkę. Zauważyła, że mama uśmiecha się coraz częściej.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł na niebo, Polcia przytuliła się do mamy i szepnęła: 'Mamusiu, kocham cię.' Mama pogłaskała ją po głowie i odpowiedziała: 'Ja ciebie też, skarbie. I wiesz co? Zawsze to wiedziałam.'

Polcia zamknęła oczka, a przez okno wpadały do jej pokoju blade promienie księżyca. Czuła, jak miłość mamy otula ją jak ciepły kocyk. 'Dobranoc, mamusiu' – szepnęła i zasnęła słodko, marząc o gwiazdach.