Bajka o minionkach, które uczyły się pomagać

— Bajka do czytania —

W kolorowej krainie, gdzie słońce świeciło przez cały dzień, mieszkały małe, żółte stworki zwane minionkami. Miały okrągłe głowy, wielkie oczy i zawsze były gotowe do zabawy. Najbardziej lubiły skakać, tańczyć i jeść banany, ale pewnego dnia odkryły coś znacznie ważniejszego.

Pewnego ranka minionek o imieniu Bob obudził się i zobaczył, że jego przyjaciel Kevin smutno siedzi na kamieniu. Bob podszedł bliżej i zapytał: „Dlaczego jesteś smutny, Kev? Czy coś się stało?” Kevin westchnął i odpowiedział: „Zgubiłem mój ulubiony bębenek, na którym grałem podczas naszych tańców.”

Bob pomyślał chwilę i powiedział: „Nie martw się, pomogę ci go znaleźć!” Razem zaczęli szukać pod krzakami, za domkami i wśród kwiatów. Nagle usłyszeli ciche bębnienie dochodzące zza wzgórza. Pobiegli w tamtą stronę i zobaczyli małego ptaszka, który bawił się bębenkiem, stukając w niego dziobkiem.

Ptaszek był bardzo szczęśliwy, ale gdy zobaczył minionki, spuścił główkę. „Przepraszam, to wasz bębenek? Tak mi się spodobał, że nie mogłem się powstrzymać.” Kevin uśmiechnął się i powiedział: „Możesz na nim pograć, jeśli chcesz, ale potem oddaj go, dobrze?” Ptaszek kiwnął główką i oddał bębenek.

Bob i Kevin wrócili do reszty minionków i opowiedzieli o ptaszku. Wtedy mała minionka o imieniu Daria zaproponowała: „A może zrobimy dla ptaszka mały bębenek z liści i patyków? Będzie mógł grać razem z nami!” Wszystkie minionki pokiwały głowami i zabrały się do pracy.

Zbierały suche patyki, duże liście i kawałki kory. Po kilku chwilach powstał piękny, mały bębenek. Kiedy ptaszek zobaczył prezent, aż podskoczył z radości. „Dziękuję! Teraz będę mógł grać razem z wami!” I od tego dnia wszystkie minionki i ptaszek urządzali wspólne koncerty.

Innego dnia minionek Stuart zauważył, że jedna z małych wiewiórek nie może dosięgnąć orzechów na wysokiej gałęzi. Stuart zawołał przyjaciół i razem ustawili się jeden na drugim, tworząc drabinę. Wiewiórka wdrapała się po nich i zdobyła smakołyki. Odwdzięczyła się, dzieląc się orzechami ze wszystkimi.

Minionki zrozumiały, że pomaganie innym sprawia ogromną radość. Każdego dnia starały się dostrzec, komu mogą pomóc – czy to podać banana, czy pocieszyć smutnego kolegę. Ich kraina stała się jeszcze weselsza, a przyjaźnie mocniejsze. I tak, pewnego wieczoru, zmęczone ale szczęśliwe, minionki położyły się spać, wiedząc, że jutro znów będą mogły czynić dobro.