Miś, który słyszał ciszę

— Bajka do czytania —

W gęstym, zielonym lesie, nad malinowym strumieniem, mieszkała rodzina niedźwiedzi. Był tata Borys, mama Mela i mały, puchaty miś o imieniu Tupot. Tupot miał brązowe futerko, okrągły brzuszek i najgłośniejsze łapki w całym lesie.

Tupot uwielbiał hałas. Gdy tata rąbał drewno, on tupał obok. Gdy mama gotowała malinową zupę, on głośno mlaskał. Nawet podczas zabawy z wiewiórkami wołał: – Róbmy dużo huku! – i skakał po liściach, aż wszystkie ptaki odlatywały.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, mama Mela powiedziała: – Tupotku, pora spać. Ale miś wyjrzał z jaskini. – Mamo, jest za cicho! Nie mogę zasnąć! – zaprotestował.

– Spróbuj posłuchać tej ciszy – szepnęła mama. – Ona też mówi. Tupot zmarszczył nosek i nadstawił uszy. Najpierw usłyszał tylko swoje szybkie serduszko. Potem – cichutkie skrzypienie świerszcza. A potem… coś jeszcze.

Nad lasem rozpostarła się noc pełna gwiazd. Tupot wyszedł przed jaskinię i usłyszał szum odległego strumienia – płynął cichutko, jakby nucił kołysankę. Liście brzóz szeleściły ledwo, ledwo, a z daleka dobiegał pomruk sowy: „huu, huu”.

– Wow – wyszeptał miś. – To piękniejsze niż moje tupanie. Odkrył, że cisza nie jest pusta – jest pełna delikatnych dźwięków, które kładą się na uszach jak miód na łapkach.

Wrócił do jaskini, wdrapał się na mchu i położył głowę na brzuszku mamy. – Mamo, cisza jest jak… jak przygoda, której nie trzeba krzyczeć – powiedział cicho. Mela uśmiechnęła się i pogłaskała go po futerku.

Tupot zamknął oczy. Słyszał jeszcze tupot swojego serca, ale już nie chciał go zagłuszać. Zamiast tego wsłuchiwał się w oddech taty, cichy szelest mchu pod łapkami i odgłosy nocy wpadające do jaskini. Z każdym oddechem robiło się coraz ciszej, cieplej i spokojniej.

I wtedy, nad lasem, nad jaskinią, nad małym misiem – gwiazdy zaczęły mrugać sennie. A Tupot, który kiedyś kochał hałas, tym razem zasnął w objęciach ciszy – dokładnie w momencie, gdy pierwsza gwiazdka zamknęła swoje złote oczęta.