Bajka o Misiu Uszatku, który szukał nocnego nieba

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju wielkiego lasu mieszkał Miś Uszatek. Miał miękkie, brązowe futerko i uszy, które zawsze sterczały wesoło do góry. Pewnego wieczoru, gdy słońce powoli chowało się za horyzontem, Uszatek spojrzał w górę i zobaczył, że niebo zrobiło się szare – bez ani jednej gwiazdy. Zdenerwował się: – Gdzie się podziały moje gwiazdy? Bez nich nie mogę zasnąć!

Postanowił więc wyruszyć na poszukiwanie nocnego nieba. Ubrał swoją czerwoną czapkę z pomponem, wziął mały plecaczek i ruszył leśną ścieżką. Szedł i szedł, a wokół panowała cisza, przerywana tylko szelestem liści pod łapkami.

Po drodze spotkał starą sowę Zosię, która siedziała na gałęzi dębu. – Sowo Zosiu, nie wiesz, gdzie się podziały gwiazdy? – zapytał Uszatek. Sowa przekrzywiła głowę i powiedziała: – Dziś wieczorem w lesie jest pochmurnie, ale jeśli pójdziesz na polanę za strumieniem, może uda ci się je zobaczyć.

Uszatek podziękował i pobiegł dalej. Gdy dotarł nad strumień, usłyszał ciche chlupotanie. To był mały bóbr Bobek, który budował tamę. – Bobku, pomożesz mi znaleźć gwiazdy? – spytał miś. Bóbr przerwał pracę i westchnął: – Martwię się, że moja tama nie jest doskonała. Uszatek przytulił go i powiedział: – Każda tama jest piękna, gdy robi się ją z sercem. Bobek uśmiechnął się i wskazał łapką w kierunku wielkiego wzgórza.

Miś wspiął się na wzgórze, a tam, na szczycie, stał jeleń Borys z majestatycznymi rogami. – Borysie, czy widziałeś gwiazdy? – zapytał zasapany Uszatek. Jeleń spojrzał w niebo i rzekł: – Spójrz uważnie, mały przyjacielu. Czasem rzeczy, których szukamy, są bliżej, niż myślimy.

Uszatek podniósł głowę i nagle dostrzegł, że chmury się rozstąpiły, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy. Były małe, ale jasne i migotały wesoło. – Są! – krzyknął radośnie. Wtedy poczuł, że ktoś dotyka jego pleców – to wiewiórka Kasia, która przyniosła mu mały kocyk. – Zasłużyłeś na odpoczynek – powiedziała.

Uszatek usiadł na trawie, otulił się kocykiem i patrzył, jak gwiazdy jedna po drugiej rozświetlają niebo. Wokół zebrały się leśne zwierzęta: sowa, bóbr, jeleń i wiewiórka. Razem obserwowali nocne niebo, które nagle stało się pełne blasku.

Gdy pierwsze promienie księżyca padły na polanę, Uszatek ziewnął szeroko. – Czas wracać do domu – szepnął. Pożegnał przyjaciół i wrócił do swojego domku. Położył się w łóżeczku, a przez okno widział gwiazdy, które tańczyły na nocnym niebie. Zamknął oczy i pomyślał: „Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnął spokojnie, marząc o kolejnej przygodzie.