Franek: Bajka o małym motorze z wielkim sercem

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym garażu mieszkał sobie Franek – mały, czerwony motor. Miał okrągłe reflektory jak oczy i miękko oponowe policzki. Każdej nocy, gdy księżyc świecił, Franek marzył o wielkich przygodach.

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły migać, Franek usłyszał cichutkie pip-pip. Wyjrzał z garażu i zobaczył małego, szarego ptaszka, który siedział na pniu i trząsł się z zimna.

– Hej, ptaszku! Co robisz tutaj sam? – zapytał Franek, mrugając reflektorami. Ptaszek odpowiedział drżąco: – Zgubiłem się... Moje gniazdo jest wysoko na starym dębie, ale nie umiem tam wrócić po ciemku.

Franek poczuł, że musi pomóc. – Nie martw się! Pojadę powoli i poświecę ci drogę – powiedział. Włączył swoje jasne światła i ruszył w stronę lasu. Ptaszek usiadł na jego siedzeniu i prowadził.

Jechali razem przez polanę, gdzie rosły pachnące kwiaty. Nagle Franek usłyszał cichy płacz – to mały wiatrak z drewnianą śrubą utknął w błocie. – Zatrzymaj się! – zaćwierkał ptaszek. – Pomóżmy mu!

Franek zahamował i zapytał: – Wiatraku, co się stało? – Ugrzązłem i nie mogę się obracać – odpowiedział smutno. Franek chwycił go za ramię swoją oponą i ostrożnie pociągnął. Błoto zabulgotało, a wiatrak wskoczył na suchą ziemię.

Wiatrak zaczął wesoło kręcić śrubą i podziękował: – Dziękuję, Franek! Jesteś prawdziwym przyjacielem! Franek uśmiechnął się pod maską i pojechał dalej, a ptaszek zaśpiewał radośnie.

W końcu dotarli do starego dębu. Ptaszek wfrunął do gniazda i pomachał skrzydełkiem. – Dobranoc, Franek! – zawołał. Franek odjechał zadowolony, czując ciepło w swoim silniczku.

Gdy wrócił do garażu, księżyc już stał wysoko. Franek westchnął szczęśliwie i pomyślał: „Pomaganie innym jest lepsze niż najszybsza jazda!”. Zamknął reflektory, a wokoło zrobiło się cicho i spokojnie.

Na niebie zaświeciły gwiazdy, a Franek wtulił się w swoje opony. – Dobranoc, świecie – szepnął i zasnął głęboko, śniąc o przygodach pełnych przyjaźni.