Motyle i gwiazdkowy pył

— Bajka do czytania —

W Dolinie Tęczowych Łąk, gdzie pachniało miodem i słońce tańczyło na płatkach kwiatów, mieszkały setki kolorowych motyli. Każdy miał skrzydła jak malowane – czerwone, niebieskie, żółte albo fioletowe. Tylko mały Lotek miał skrzydła w kolorze zielonego mchu – nie rzucały się w oczy, nie błyszczały w słońcu. Często siadał z boku i patrzył, jak inne motyle wirują w tańcu. „Moje skrzydła są takie zwyczajne” – myślał ze smutkiem.

Pewnego wieczoru, gdy niebo stało się granatowe jak atrament, a na łąkę padł chłód, Lotek usłyszał cichutki głosik. To była starsza motylka o imieniu Iskierka. „Dlaczego siedzisz sam, Lotek?” – zapytała. „Bo nie mam nic pięknego do pokazania” – odpowiedział. Iskierka uśmiechnęła się tajemniczo. „Prawdziwe piękno nie zawsze widać za dnia. Czasem trzeba poczekać na zmrok.”

Lotek nie rozumiał, ale został na kwiecie do późna. Wtedy na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy. Nagle poczuł, że jego skrzydła zaczynają delikatnie świecić – najpierw słabo, potem coraz mocniej. Zielony mech zamienił się w bladą, srebrzystą poświatę. „To gwiazdkowy pył!” – zawołała Iskierka. „Każdy motyl ma go w sobie, ale ujawnia się tylko w ciemności. Ty jesteś wyjątkowy, bo twój pył jest najjaśniejszy.”

Lotek spojrzał na swoje skrzydła i po raz pierwszy poczuł dumę. Jego blask rozświetlał drogę innym motylom, które gubiły się w nocy. „Chodźcie za mną!” – zawołał. I poprowadził je do wielkiego krzaka jaśminu, gdzie mogły bezpiecznie spać. Od tej pory każdego wieczoru Lotek stawał się nocnym przewodnikiem.

Inne motyle przestały patrzeć na jego skrzydła z litością. Teraz prosiły go o radę i opowiadały mu swoje tajemnice. Lotek zrozumiał, że nie trzeba być najjaśniejszym za dnia, by być potrzebnym. Wystarczy mieć w sobie światło, które zapala się, gdy inni go potrzebują.

Dolina Tęczowych Łąk spała spokojnie. Lotek usiadł na swoim ulubionym kwiecie i patrzył w niebo. Gwiazdy mrugały do niego. „Dziękuję” – szepnął. Czuł, że jest częścią wielkiego, migoczącego świata. Jego skrzydła lśniły jak mleczna droga, a wiatr niósł cichutki śpiew polnych kwiatów.

Powoli Lotek zamknął oczy. Ostatnie, co zobaczył, to srebrzysty pył wirujący wokół niego. Potem wszystko zgasło i zapadła słodka cisza. Kolorowe motyle spały w kwiatach, a gwiazdy czuwały nad łąką. Dobranoc, Lotku. Dobranoc, mały przyjacielu.