Bajka o motylu, który szukał przyjaciół

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogrodzie mieszkał mały, żółty motylek o imieniu Lotek. Lotek miał skrzydła jak płatki słonecznika i fruwał z kwiatka na kwiatek. Ale Lotek był smutny: chciał mieć przyjaciela.

Lotek usiadł na stokrotce i westchnął. Nagle zobaczył biedronkę w czerwonej sukience. – Hej, chcesz się ze mną bawić? – zapytał. Biedronka spojrzała na niego i powiedziała: – Ale ja jestem taka mała i powolna. Ty fruwasz szybciej niż wiatr. – I odleciała.

Lotek poleciał dalej i spotkał pszczołę Basię, która zbierała pyłek. – Basiu, chcesz być moją przyjaciółką? – zapytał. Pszczoła odrzekła: – Muszę pracować, zbieram nektar dla ula. Nie mam czasu na zabawę. – Lotek spuścił główkę.

Usiadł na listku klonu i patrzył, jak mrówki ciągną igiełkę. – Może one się ze mną pobawią? – pomyślał. Podleciał bliżej. – Mrówki, chodźcie ze mną fruwać! Mrówki spojrzały zdziwione. – My nie fruwamy, my chodzimy po ziemi – odpowiedziały. I poszły dalej w swoją stronę.

Lotek poczuł, że łezka spływa mu po policzku. Usiadł na kamieniu i nagle usłyszał cichutki głosik: – Dlaczego płaczesz? To była mała gąsieniczka w zielonym sweterku. – Bo nie mam przyjaciół – odpowiedział Lotek. – Każdy jest zbyt zajęty, zbyt inny.

Gąsieniczka uśmiechnęła się. – Ja też chciałabym mieć przyjaciela. Może ty? Lotek spojrzał na nią. – Ale ty nie masz skrzydeł… – To nic – powiedziała gąsieniczka. – Możemy razem oglądać chmurki, słuchać szumu trawy. Lotek poczuł, że serce mu ciepleje.

Od tego dnia codziennie siadali razem na liściu paproci. Gąsieniczka opowiadała o tym, jak śpi w kokonie, a Lotek śpiewał jej piosenki o tęczy. Byli nierozłączni. Pewnego ranka Lotek zobaczył, że gąsieniczka zniknęła. Zasmucił się, ale nagle z kokonu wyfrunął piękny, niebieski motyl.

– To ja, twoja przyjaciółka! – zawołał motyl. I odtąd fruwali razem nad ogrodem. Lotek zrozumiał, że prawdziwa przyjaźń nie zależy od tego, czy ktoś jest mały, duży, czy ma skrzydła. Ważne jest serce. Wieczorem, gdy słońce zaszło, Lotek i jego przyjaciółka usiedli na kwiatku, patrzyli w gwiazdy i zasnęli z uśmiechem.

– Dobranoc, Lotku – szepnął wietrzyk. – Dobranoc, przyjacioło – odpowiedziały gwiazdy. I w ogrodzie zapanowała cisza.