Bajka o Muleku

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, tuż obok małego gospodarstwa, mieszkał mały muł o imieniu Mulek. Miał duże uszy i krótkie nóżki, a jego sierść była gładka i brązowa jak czekolada. Mulek często patrzył na konie, które biegały szybko po polu, i wzdychał.

„Chciałbym biegać tak szybko jak one” – myślał Mulek. Próbował galopować, ale jego nogi były za krótkie. Potem słuchał osiołka, który głośno krzyczał „III-OOO!” i chciał tak samo. Ale kiedy Mulek otworzył pysk, wyszedł tylko cichy dźwięk. Mulek był smutny. Czuł, że nie jest ani dobrym koniem, ani dobrym osłem.

Pewnego dnia, gdy Mulek stał pod wielkim dębem, usłyszał szelest. To była mądra sowa. „Co cię trapi, mały mułku?” – zapytała. Mulek westchnął: „Nie jestem szybki ani głośny. Jestem tylko sobą”. Sowa zaśmiała się cichutko: „Widzisz, Muleku, twoja siła nie jest w szybkości ani w głośności. Twoja siła jest w wytrwałości i sile spokoju”.

Mulek nie rozumiał do końca. Sowa zaproponowała: „Chodź, pokażę ci coś”. Zaprowadziła go do ogrodu, gdzie leżał wielki kosz pełen jabłek. „Spróbuj go przesunąć” – powiedziała sowa. Mulek pchnął kosz nosem. Kosz ani drgnął. Mulek pchnął mocniej – kosz się poruszył. „Udało ci się! Nie potrzebujesz szybkości, tylko cierpliwości i siły” – rzekła sowa.

Mulek uśmiechnął się. Z pomocą sowy zaniósł kosz jabłek do stajni. Gospodarz był zachwycony: „Jaki dzielny muł! Doskonale pomagasz!” Mulek poczuł dumę. Nie musiał być koniem ani osłem. On był właśnie taki, jaki powinien być – wytrwałym i pomocnym mułem.

Gdy zapadł wieczór, Mulek wrócił do swojej ciepłej stajni. Mama mułowa polizała go po nosie. „Jesteś moim kochanym, wyjątkowym synkiem” – powiedziała cicho. Mulek zamknął oczy. Na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, a w stajni było cicho i bezpiecznie.

„Dobranoc, Muleku” – szepnęły gwiazdy. „Dobranoc, mały mułku” – odpowiedział wiatr. Mulek ziewnął i zasnął głęboko, śniąc o tym, jak jutro znów będzie pomagał komuś z uśmiechem. Bo najważniejsze to być sobą – i to jest najpiękniejsze na całym świecie.