Muminek i zagubiony kryształ

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka Muminek wybrał się na spacer po Dolinie Muminków. Szedł wzdłuż strumienia, podziwiając kolorowe kwiaty i słuchając śpiewu ptaków. Nagle jego wzrok przykuł coś błyszczącego w trawie. Podszedł bliżej i zobaczył przepiękny, przezroczysty kryształ, który mienił się w słońcu wszystkimi kolorami tęczy.

Muminek ostrożnie podniósł kryształ i przyjrzał mu się z bliska. Był gładki i chłodny, a w środku tańczyły maleńkie iskierki. – Jaki piękny! – szepnął zachwycony. – Muszę go zabrać do domu i pokazać Mamusi. Będzie zachwycona! Schował kryształ do kieszeni i pobiegł w stronę niebieskiego domku.

Gdy wbiegł do salonu, Mamusia Muminka właśnie podlewała kwiaty. – Mamusiu, zobacz, co znalazłem! – zawołał, wyciągając kryształ. Mamusia uśmiechnęła się, ale po chwili spoważniała. – To bardzo piękny kamień, Muminku. Ale czy na pewno należy do ciebie? Może ktoś go zgubił i teraz bardzo się martwi.

Muminek zmarszczył czoło. – Ale ja go znalazłem! – zaprotestował. – To znaczy, że jest mój. Mamusia pokiwała głową. – Znalazłeś go, to prawda. Ale zastanów się, jak byś się czuł, gdybyś zgubił coś, co bardzo lubisz, a ktoś inny by to znalazł i nie oddał. Muminek spuścił wzrok i pomyślał o swojej ulubionej muszelce, którą kiedyś zgubił nad morzem.

Postanowił, że sprawdzi, czy ktoś nie szuka kryształu. Wyszedł na dwór i rozejrzał się. W oddali zobaczył małą ryjówkę, która chodziła z nosem przy ziemi i cicho płakała. – Czegoś szukasz? – zapytał Muminek. Ryjówka podniosła zapłakane oczy. – Tak, zgubiłam mój kryształ! Dostałam go od babci na urodziny i bardzo go kocham.

Muminek natychmiast wyjął kryształ z kieszeni. – Czy to ten? – spytał z uśmiechem. Ryjówka krzyknęła z radości: – Tak, tak! To on! Dziękuję, dziękuję! – Przytuliła kryształ do serca, a jej oczy zaświeciły szczęściem. Muminek poczuł w brzuchu ciepło – było mu bardzo przyjemnie, że mógł komuś pomóc.

Ryjówka zaprosiła Muminka na herbatę do swojego domku pod wielkim dębem. Opowiedziała mu, jak babcia dała jej kryształ na szczęście i jak bardzo się bała, że już go nigdy nie odnajdzie. Muminek słuchał z uwagą i był dumny, że postąpił słusznie. Gdy wrócił do domu, Mamusia uściskała go mocno.

Tego wieczoru Muminek leżał w swoim łóżku i patrzył przez okno na gwiazdy. Czuł się szczęśliwy, choć nie miał już kryształu. Wiedział, że prawdziwe bogactwo to nie rzeczy, które się posiada, ale radość z dzielenia się i pomagania innym. I z tą myślą zasnął spokojnie, uśmiechając się do księżyca.